De kandidaten bij de Sanmenxia-dam

Tv-columnMaaike Bos

‘Wie is de Mol?’ lijkt nu meer op ‘Wie is die kandidaat?’

Maaike Bos keek naar Wie is de Mol en vraagt zich af waarom er dit keer alleen maar vrij onbekenden onder de kandidaten zijn. 

Het magnetiserende spelletje op tv is weer begonnen: ‘Wie is de Mol?’ trok zaterdag 2,85 miljoen kijkers, alsof het niets is. Dit jaar is China het decor waar de kandidaten proberen geld voor de pot te verdienen, terwijl de geheime mol onder hen flink saboteert. Het was weer een ouderwets nerveus gedoe toen ze in een taxi de Chinees sprekende chauffeur richtingaanwijzingen moesten geven. 

En de chaos was compleet toen ze met karretjes gigantische wereldkaarten op de goede plek moesten leggen zonder heldere coördinatie. Maar eigenlijk gaat het nooit om de opdrachten, maar om het ‘wie doet wat’, en is dat te vertrouwen? Van de kijker vraagt dat weer een bovenmenselijke oplettendheid.

Echt even wennen

Het AvroTros-programma loopt al twintig jaar en lijkt ieder seizoen groter te worden, terwijl de groep toch elk jaar zo anders is. Vorig jaar was er een aanstekelijke lol en empathie onder de kandidaten, met Merel Westrik als mol. De finale was omvattender dan ooit: kaartverkoop in vijfentwintig bioscopen, massa’s mensen bij het Amsterdamse Vondel CS en thuis 3,5 miljoen mensen voor de buis.

Dit jaar is de groep echt even wennen. Het gehalte ‘je zou me kunnen kennen van…’ onder de deelnemers is mij veel te groot. Vijf van de tien ken ik sowieso niet. Waarom geen zwaargewichten in de groep, zoals vorig jaar Sinan Can? Nauwelijks diversiteit in leeftijd en achtergrond? Dit programma wordt juist leuk door naast tv-sterretjes ook een bekende wetenschapper, muzikant of kok te laten meedoen. 

Wat intellectuele bagage zou mooi zijn

Mensen die hun lauweren hebben verdiend. Zo’n Claes Iversen is bekend door zijn mode-ontwerpen voor de koningin – het is verrassend om hem als mens beter te leren kennen. Maar de keur aan actrices en jonge presentatoren als Buddy Vedder of Leonie ter Braak wekken een stuk minder nieuwsgierigheid.

Wat intellectuele bagage zou mooi zijn. Een filosoof erbij, en een geëngageerd rapper, zoals Frescu of Typhoon bijvoorbeeld. Voor de lol die droge Marcel van Roosmalen in de groep, voor het bèta-gehalte zo’n ruimtemeisje als Anna Grimbrère, of ach, waarom niet Robbert Dijkgraaf. En misschien ook een moslima, zoals Samya Hafsaoui, die eerder het ‘Ramadanjournaal’ presenteerde. Zo gebruik je zo’n breed bekeken programma ook voor normalisering van samenwerking tussen allerlei subculturele groepen.

Moeite met China

De enige die dit jaar überhaupt een beetje een verbindend gevoel meebracht, lag er vorige week meteen uit: Anita Witzier. Nee, met het teveel aan lichtgewichten uit de media ondergraaft de redactie dit jaar wel de status van het programma.

Bovendien heb ik moeite met China als decor dit jaar. Zo’n vuurwerkopdracht bij de Sanmenxia-dam in de Gele Rivier ziet er spectaculair uit. Maar wie het heeft over een dam in China, weet dat er menselijk leed achter schuilgaat. Presentator Rik van de Westelaken had wel mogen vertellen dat er voor het stuwmeer achter de dam minstens 400.000 mensen moesten verhuizen. En dat gaat in die contreien niet altijd even rechtvaardig. Zo’n dam is machtig groot, maar mooi zou ik hem niet meer kunnen noemen.

Als dan de kandidaten de schoonheid benoemen en vervolgens ‘damn wat een dam’ zeggen, dan baal ik van de kortzichtigheid bij dit anders zo intelligente programma. 

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden