Beeld Trouw

Column Franca Treur

Welke debutant doet alle glamourdingen die ik tien jaar geleden deed?

Het is deze maand tien jaar geleden dat mijn debuutroman ‘Dorsvloer vol confetti’ verscheen, en het maakte me nostalgisch. Eerst naar de tijd ervoor, toen ik geconcentreerd zat te schrijven, zonder een idee te hebben van wat me te wachten stond. Ik kan me die tijd steeds minder goed herinneren, waarschijnlijk omdat het leven erna zo hectisch werd.

Eerst waren er lovende recensies. Vervolgens werd mijn familie in het Reformatorisch Dagblad aangevallen, omdat er van mijn geloofsopvoeding niets zou hebben gedeugd. Dat viel samen met een stroom brieven waarin mij mijn geloofsafval werd verweten, me het juiste geloof werd aangepraat of waarin ik deelgenoot werd gemaakt van iemands religieuze trauma.

Maar in die eerste jaren als schrijver kreeg mijn leven ook iets van glamour. Er kwamen uitnodigingen voor diners met interessante mensen, galafeesten, mooie opdrachten, optredens, fotoshoots, een Linda-dubbelinterview met Beau van Erven Dorens, een vip-behandeling bij Film by the Sea. Live op tv schonk Paul de Leeuw me champagne in omdat ik een literaire prijs had gewonnen, en had ik soms zin om mijn boek voor te stellen in de ambassades van Tsjechië, Hongarije, en Brazilië?

Al die mooie dingen waren mooi voor toen

Het proces waarbij je van veelbelovend talent evolueert naar gewoon een van de vele schrijvers die ons land telt, is er een van afnemende media-aandacht. De ontmoetingen met lezers vinden nog steeds veelvuldig plaats, maar het aantal televisieverzoeken en feesten nam geleidelijk aan af. Dat is ­ergens maar goed ook, al die mooie dingen waren mooi voor toen, een levensfase waarin ik voor alles in was, ook al moest ik er ongemakkelijke kleren voor aan. Maar aan een nieuw boek kwam ik een hele poos niet toe.

Maar wat ik me wel afvraag is, welke debutant doet al die glamourdingen nu? Sinds 2009 zijn er heel wat nieuwe schrijvers bij gekomen. Van sommige weet of zie ik via sociale media dat ze fotoshoots hebben en champagne-events, zoals Özcan Akyol, Mano Bouzamour en Niña Weijers, maar de laatste lichting nieuwe schrijvers lijkt niet meer zo gemakkelijk door te breken, wordt niet nationaal bekend. Wellicht omdat iedereen zijn eigen media heeft en de televisie aan terrein verliest. Op tv komen vooral nog oude bekenden: Adriaan van Dis, Connie Palmen, Tommy Wieringa, en dan hoeft het niet per se over boeken te gaan. De literatuur wordt er gerepresenteerd door BN’ers en boekhandelaren.

Intussen lees ik geweldige nieuwe debuten. Een tijdje terug dat van Mirthe van Doornik, onlangs dat van Mieke Eerkens en aan het begin van dit jaar schreef ik in mijn column dat ik een manuscript had gelezen van een debutant die in het dagelijks leven andermans boeken redigeert. Ik zou daarop terugkomen.

Hoewel ik sceptisch was over de reden waarom ik benaderd was – het boek gaat over het boerenleven plus het geloof – is het erg goed. Het gaat ook over depressie, oorlogstrauma, familie en liefde, en het is geschreven in een mooie, consequente stijl. Het heet ‘De Kaalvreter’ en het zou me niets verbazen als het in de prijzen gaat vallen. En hoewel ik de schrijfster, Machteld Siegmann, al het mooie toewens, verwacht ik om eerdergenoemde reden niet dat zij een glamourleven tegemoet zal gaan. Voor lezend Nederland is dat ook beter, dan komt er sneller een nieuwe roman.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden