Opinie

Weinig originaliteit en veel jatwerk in kleinkunstfinale

Het doek gaat open en daar staat presentator Richard Groenendijk. Een boomlange vent in een knalroze pak met een grote lichtroze bontjas. Scherp en ad rem opent hij de avond. Maar op hem moeten we niet letten, het gaat om de drie finalisten van het vijftiende Amsterdams Kleinkunst Festival. Het Belgische duo Gino Sancti zou uiteindelijk zowel de jury- als de publieksprijs in de wacht slepen.

Met de opkomst van presentator Groenendijk zat het hoogtepunt van de avond er alweer op. Wacht, dat is niet zo aardig tegenover de Limburgse muzikant Gé Reinders. Hij gaf een prachtig en gaaf gastoptreden en maakte zo de avond definitief tot niet verloren. Want van de kandidaten moest het weer eens niet komen. De cabaretfestivals hebben de afgelopen twee jaar nogal te lijden gehad onder de slechte kwaliteit van de deelnemers. Het is te hopen dat de meesten van hen het niet redden tot hun eerste avondvullende programma.

Ook nu was de kwaliteit van de finalisten laag. De jury, bij monde van voorzitter Willem van Beusekom (directeur NPS), noemde het echter 'een weergaloze avond, hoge kwaliteit van de deelnemers en een finale waar je als jury alleen maar van kunt dromen'. Het moet gezegd: het aanbod was heel divers. De finale bestond uit een trio, een solist en een duo. Over het trio, ZUIG genaamd, kunnen we kort zijn. Bijna alles wat in de ultrakorte sketches voorbijkomt was al eerder en beter te zien bij anderen. De negerzoenensketch is rechtstreeks afgekeken van Rooyackers, Kamps en Kamps, de spuugact van Waardenberg & De Jong. Nog een Acda & De Munnik-liedje en het kwartet jatten is bijna compleet.

Nee, dan solist Harmsen. Gelukkig weten we na maandagavond dat geëngageerd cabaret volgens de jury is: dertig keer het woord 'Marokkaan' laten vallen, er een paar flauwe woordspelingen op maken -'Marokkanen klieken, joden koeken'- en een meezinger maken van 'Vermoord eens een Marokkaan, want er zijn er veel te veel'. De jury vond dat Harmsen hiermee 'zijn nek durfde uit te steken' en 'dat hij iets te vertellen had'.

Wat dan precies, is volslagen onduidelijk gebleven. Zijn programma 'Schuurpapier' bleef steken in veel aanzetjes tot shockeren, wat telkenmale mislukte.

De enigen die nog enigszins orgineel bleken, waren Frank van Erum en Han Coucke, samen Gino Sancti. Hun programma -het enige met een rode draad- ging over de onvrijwillige dood van hun moeder. Via zijpaden en droomsequenties kwamen ze op de plek van bestemming: de zee, waar moeder uitgestrooid wilde worden. De jury prees terecht het 'literaire kunnen' van de twee en hun 'meesterlijke taalgebruik'. Goed dan, van deze Gino Sancti zal een komend avondvullend programma waarschijnlijk wel te pruimen zijn.

Naspeelweek finalisten: 22 t/m 26 april in Theater Bellevue, Amsterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden