ProfielTaylor Swift

Wat zit er onder het gladde imago van Taylor Swift?

Taylor Swift treedt in 2019 op bij de American Music Awards. Beeld Chris Pizzello/Invision/AP

Taylor Swift werd beroemd als popprinses. Maar maandag verschijnt de tweede single van haar alternatieve album ‘Folklore’, met indiefolkband Bon Iver – en dat klinkt heel anders dan haar gelikte stadionpop.

Sommige popsterren zijn zo gepolijst, zo ogenschijnlijk perfect, dat er amper nog een mens van vlees en bloed achter de façade lijkt te zitten. Maar natuurlijk zit dat mens er wel, ploeterend om de schijn hoog te houden, soms ten koste van zijn of haar (geestelijke) gezondheid.

Taylor Swift (1989) was zo iemand. Van kinds af aan wilde ze niets liever dan een goed mens zijn – en vooral: goed gevónden worden. Aangemoedigd door haar moeder leerde ze al jong bevestiging te zoeken in het applaus van een publiek. “Ik was getraind om gelukkig te zijn als ik veel geprezen werd”, zegt ze in de Netflixdocumentaire ‘Miss Americana’ uit 2019. “Ik werd de persoon die iedereen wilde dat ik was.”

Dat verklaart deels waarom Swift zich in haar carrière ontwikkelde van countryzangeres tot mainstream popster. Het verklaart monsterhits als ‘Shake it Off’ en ‘Blank Space’, die ze schreef met Max Martin, de Zweedse songwriter die al sinds The Backstreet Boys en Britney Spears supersterren van hun grootste successen voorziet. 

Voornamelijk melancholische plaat

Maar het verklaart niet wat Swift dreef tot haar nieuwste album, ‘Folklore’. De liedjes op Folklore klinken niet als de Nashville-country uit haar begindagen, noch als haar stadionhits. Het is een kalme, soms venijnige, maar voornamelijk melancholische plaat. En hoewel sommige nummers als popsongs zijn opgebouwd – met beknopte coupletten, pakkende melodieën en een bridge – leunt de sound meer naar alternatieve indiefolk. Haar duet met Bon Iver, ‘Exile’, zou op eerdere albums een stijlbreuk zijn geweest, maar klinkt hier volstrekt organisch.

Die single gaat over een man en een vrouw die ieder vanuit hun eigen perspectief terugblikken op het uitgaan van hun relatie. ‘Je hebt me nooit gewaarschuwd’, zingt Bon Iver-zanger Justin Vernon. ‘Ik heb zoveel tekenen gegeven’, zingt Swift direct daarna.

De thema’s op het album, zoals liefdesverdriet, affaires en sterke (vaak verguisde) vrouwen, zijn voor Swift niet nieuw. Maar de toegenomen rust in de muziek – sommige nummers zijn bijna minimalistisch gearrangeerd – maakt het makkelijker om je op de verhalen te focussen.

De albumcover van ‘Folklore’.Beeld Republic Records / AP

Ook fysiek aan het ideaal voldoen

Waar komt deze muzikale trans­formatie uit voort? Ook op die vraag biedt de docu van vorig jaar een mogelijk antwoord. In 2009 won Swift ‘Best Female Video’ bij de MTV Music Awards. Terwijl ze de prijs in ontvangst nam, kwam rapper Kanye West ineens het podium op. Hij griste de microfoon uit haar handen en riep dat Beyoncé had moeten winnen. Het publiek begon te joelen, maar Swift begreep niet voor wie. “Ik dacht dat het boegeroep voor mij bedoeld was”, herinnert ze zich.

Die avond was volgens haar een katalysator. Gedreven door het gevoel dat ze er niet echt bij hoorde, deed ze er alles aan om de perfecte popprinses te worden. Ze slaagde erin vier albums op rij minstens zes weken op nummer 1 te staan in de VS, iets wat alleen The Beatles ooit was gelukt. Ondertussen probeerde ze ook fysiek aan het ideaal van de massa te voldoen, en werd ze zo mager dat ze tijdens ieder optreden bijna flauwviel.

Vete met Kanye West

Maar toen ze haar tweede Grammy voor beste album won, kwam ze tot een akelig inzicht. Dit was álles wat ze gewild had. Wat nu? Ze had geen partner of vrienden die begrepen wat ze doormaakte. Het was eenzaam aan de top. Vervolgens escaleerde haar vete met Kanye West, die haar een ‘bitch’ noemde op zijn nieuwe album. Swift was gekwetst, maar ditmaal keerden media en muziekliefhebbers zich tegen Swift, die nep zou zijn en een slachtofferrol zou spelen. Haar perfecte imago wekte weinig sympathie op.

De rest van de docu laat zien hoe Swift worstelt met het loslaten van haar bewijsdrang. Op haar album ‘Reputation’ uit 2017 probeert ze zichzelf al van een wat rauwere kant te laten zien, maar het is nog steeds bombastisch geproduceerd. Folklore is veel coherenter. Alle zestien nummers zijn rustig, en dat blijkt in de meeste gevallen hartstikke onderhoudend.

Swift wil vast nog steeds goed gevonden worden. Maar anno 2020 klinkt ze zelfverzekerd genoeg om zichzelf niet meer te verschuilen of overschreeuwen.

Lees ook:

Halsey is een vrouw van extremen

Halsey is al miljarden keren beluisterd op Spotify, maar is allesbehalve een typische popster. Wie is de vrouw achter de tegenstrijdigheden?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden