Review

Wat is een goede componist anders dan een goede kok?

BRUSSEL - Rossini's 'Il Turco in Italia' werd in december 1995 in de Brusselse Munt gepresenteerd en was een groot succes. Nu, precies drie jaar later herneemt De Munt deze buitelende productie van Ursel en Karl-Ernst Herrmann, waarin fijnzinnige humor en denderende kolder om voorrang streden.

PETER VAN DER LINT

Geniaal blijft het idee van de Herrmanns om van de dichter Prosdocimo het hoofdpersonage van de opera te maken. Zij veranderden het personage daarvoor in Rossini zelf, die vanachter de vleugel de opera sur le moment componeert. Hij laat zich daarbij leiden door de verwikkelingen volgend op de komst naar Napels van de Turk Selim, die halsoverkop verliefd wordt op de mooie, maar getrouwde Fiorilla. Prosdocimo/Rossini houdt de hele voorstelling de touwtjes in handen. Op gezette tijden bindt hij een schort voor en kookt hij dampende gerechten op een oventje waarin een Vesuviusje als warmtebron dient. Op de achtergrond spuit de echte vulkaan (die groeien en krimpen kan, naar gelang het kookpunt van de verwikkelingen op het toneel) af en toe rook.

Wat is een goede componist anders dan een goede kok? Rossini was beide (zijn recept voor houtsnipsoep met fijngestampte vogelbotjes en cognac staat in het programmaboek afgedrukt) en de regisseurs kozen dat gegeven als subliem uitgangspunt. Bariton Dale Duesing speelde deze dubbelrol wederom met komische verve. Dat Duesing uitstekend kan pianospelen is meegenomen. Zodoende konden de regisseurs hem voortdurend achter de vleugel plaatsen om hem met het orkest mee te laten spelen, of om hem de recitatieven te begeleiden.

Met twee lopende banden, een passerel door de orkestbak, een mini-stoomschip, Italiaans ijs, Turks fruit, een diva-poedel, Laurel & Hardy-citaten en weet ik al niet wat toverde Karl-Ernst Hermann het toneel om in een soort hilarische circus-act. Het is rekwisieten-theater van het fijnzinnigste soort en het ontlokte de hele avond glim- en schaterlachen aan het enthousiaste publiek.

Naast Duesing kwam ook de heerlijke Tiziana Fabbricini terug als Fiorilla. Wederom nam zij na haar sublieme opkomst met hondje volledig bezit van het toneel. Met die vreemde, Callas-achtige stem voldeed zij vocaal voor honderd procent. Barry Banks (Narciso) herhaalde zijn hilarische Kuifje-imitatie. Nieuw waren Giovanni Furlanetto als een mooi zingende Geronio, Ursula Hesse als een uitstekende Zaida en Egils Silins als een wat onopvallende Selim.

Voor het prima orkest stond de jonge Philippe Jordan (zoon van Armin Jordan), die zeker kwaliteiten heeft, maar nog te veel alles in zijn straffe hand wil houden. Bij Rossini moet je de teugels los durven laten. Het kwam misschien daardoor dat vooral in het eerste bedrijf de timing nog niet optimaal was.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden