null Beeld

Swipen & klikkenKelli van der Waals

Wat een irritant gehuil om de QR-code

Kelli van der Waals

Van de vele vervelende online trends, maakt het genre ‘kijk eens wat een onrecht mij wordt aangedaan’ momenteel het meest mismoedig. In een KEWEOMWA-post (ik maak er meteen maar even een acroniem van) stelt een individu zijn of haar lijden als gevolg van de coronamaatregelen tentoon. Niet van de ziekte dus, maar van de maatregelen. We zien tirades, gepaard gaand met gehuil. Dat gebeurt de ene keer in een filmpje, de andere keer in een uitgetikt verhaal onder de foto van een huilend gezicht. De wenkbrauwen gefronst, de mond in een kreukel getrokken. Het liefst echte tranen. Het verhaal bevat frasen als ‘regime’, ‘mijn realiteit’ en ‘onacceptabel’.

Aanvankelijk raakte ik er weleens van in de war. Huilen betekent immers: hier is iets vreselijks aan de hand. Iemand gestorven of zo, een huis in brand gevlogen. Naar mijn smaak ook geen zaken om op sociale media te delen, maar sommige mensen hebben daar behoefte aan.

Het nadoen van anderen, in de hoop dat je zelf gezien wordt

Maar dan blijkt het issue te zijn dat ze geen cappuccino konden drinken zonder hun smartphone te tonen. ‘Jullie stonden erbij en keken ernaar,’ schrijft zo iemand dan verwijtend. Dat ze al had besteld, en dat haar zoontje ‘net alle speelgoedjes op z’n tafel had verzameld’, toen er werd gevraagd naar een QR-code. En dat ze, toen ze die niet had, vriendelijk werd gevraagd het pand te verlaten.

Dat haar verdriet het gevolg was van omstandigheden én haar eigen keuze, maakte geen deel uit van ‘haar realiteit’. Bij andere KEWEOMWA’ers namelijk ook niet. Zoals bij alle internetgenres, bestaat deze bij gratie van het nadoen van anderen, in de hoop dat je zelf gezien wordt. Dan kan het nog zo onlogisch zijn wat er wordt gezegd, wie het vaak genoeg door zijn peers herhaald ziet, raakt er zelf van overtuigd. ‘Hoe de fuck kan het dat er in zo’n tolerant land zoveel verdeeldheid is ontstaan en we niet meer naast elkaar lijken te staan maar in groepen?’, vroeg de vrouw wier koffiemoment werd geweigerd. Nou ja, mede door dit soort posts, dus.

Het gaat over eigen ongemak, verpakt in principes

Ik heb ook bezwaren tegen die QR-code, zeker. Maar het vervelende van KEWEOMWA is dat het gaat over eigen ongemak, verpakt in principe. Het egocentrisme is overweldigend: er overkomt de wereld iets heel ingewikkelds en mensen schreien dat ze niet de last van de oplossing willen dragen (vaccineren), maar wel het privilege ervan willen genieten.

Ondertussen wordt die oplossing steeds zwakker, omdat zoveel mensen weigeren eraan mee te doen. Waarschijnlijk zit cappuccinodrinken met een zoontje dat speelgoedjes op tafel verzamelt er binnenkort óók niet meer in voor wie zich wél netjes liet prikken.

Nu overweeg ik zelf ook eens zo’n KEWEOMWA-post te maken. Om met mijn gezicht in een onelegante grimas dikke tranen te plengen, en te weeklagen dat die QR-code nodig is omdat we niet allemaal onze verantwoordelijkheid nemen. Dan huil ik dat je natuurlijk ‘nee’ moet kunnen zeggen tegen een prik, maar dan gewoon je koffie thuis moet drinken. Dat die prik de hele oorzaak is dat het überhaupt weer buiten de deur kon. Dat het decadente doen alsof het jou niet aangaat, alweer leidt tot overvolle IC’s. Maar misschien dat een opgebrande verpleegkundige beter eerst kan.

Kelli van der Waals bespreekt opvallende trends en discussies in online media. Eerdere columns vind je hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden