Review

Wat die poolreizigers bezielt, gaat het verstand te boven

Albert Beintema: In de voetsporen van Shackleton. Atlas, Amsterdam; geïll., 269 blz. ¿ 39,90. Mike Stroud: Schaduwen op het ijs - 2160 kilometer te voet over de Zuidpool; BZZToH, Den Haag; geïll., 224 blz. - ¿ 34,50.

Het resultaat is een aardig boek, vlot geschreven en vol interessante gegevens over Beintema's onderzoek aan pinguïns, alsmede over zijn expeditiegenoten. De titel, 'In de voetsporen van Shackleton', is ronduit verkeerd gekozen en nogal pretentieus. Nergens namelijk maakt Beintema ook maar iets mee dat zelfs in de verte maar lijkt op de barre avonturen van de beroemde zuidpoolreiziger in het begin van deze eeuw.

In het tweede hoofdstuk behandelt de schrijver wèl even de verschillende tochten die Shackleton maakte. Dat is ook direct het meest opwindende deel van het boek. Beintema zelf heeft - en hij beseft dat - niet bepaald geleden tijdens zijn zomerse expedities. Koud heeft hij het pas als hij weer thuiskomt in Nederland, de min elf graden die hij daar aantreft heeft hij op Antarctica nooit meegemaakt. 'In de voetsporen van Shackleton' is een aardig reisverslag, niets meer, niets minder.

Buitengewoon spannend daarentegen is 'Schaduwen op het ijs' van Mike Stroud. Sir Ranulph Fiennes en hij staken in 1993 als eersten tijdens een ruim drie maanden durende tocht te voet het Antarctische continent over.

Stroud, arts en overlevingsdeskundige in dienst van het Britse ministerie van defensie, zet een prachtig verhaal neer over alle ontberingen die hij met Ran doorstond. De oplopende spanningen tussen hem en de voormalige kapitein van de SAS (Special Air Service) zijn intrigerend opgetekend, zoals het hele boek ijzingwekkend spannend is geschreven.

Het was voor het eerst dat ik me kon voorstellen hoe die mensen er toch uitzien, die wel eens echt gebruik zouden moeten maken van een overlevingsgidsje dat ik ooit cadeau kreeg, de 'SAS Survival Guide' (uitg. Collins) van John Wiseman.

Wat deze poolreizigers bezielt steeds weer op pad te gaan (eerder al gingen Stroud en Fiennes samen richting noordpool: zij faalden), is voor gewone stervelingen vrijwel niet te bevatten. Zonder hulp van machines of dieren een tocht van 2 160 kilometer over Antarctica maken is een bovenmenselijke opgave. Een, jammergenoeg gering, aantal kleurenfoto's laat zien wat daar allemaal bijhoort. De meest pijnlijke is wel een foto van Mike die een opengesprongen, bevroren vinger behandelt.

Een heerlijk detail vond ik dat Stroud en Fiennes zichzelf zo nu en dan op een Mars-reep trakteerden: human after all.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden