BoekrecensieUltralopen

Waarom zou je in vredesnaam 160 kilometer (of het dubbele) rennen?

null Beeld

Een eerlijk boek over ultralopen van Michiel Panhuysen, die lang niet altijd de eindstreep haalt.

Maanden, misschien wel jaren heb je hiervoor getraind. Het sparen voor de reis duurde bijna even lang – je zit hier in een uithoek van de Amerikaanse staat Tennessee. Op van de zenuwen ben je al drie keer naar de wc geweest. De race van je leven kan ieder moment beginnen. Nou ja, of niet. Racedirecteur Laz blaast op een schelp als de deelnemers zich moeten gaan klaarmaken, en wanneer hij een sigaret opsteekt is dat het startschot. Alleen hij weet wanneer de race officieel begint. En dat kan dus ook nog een halve dag duren.

De Barkley Marathons staat niet alleen bekend als de zwaarste ultrarun van de wereld, maar ook als de vreemdste. De wedstrijdleiding lijkt over evenveel gevoel voor humor als sadisme te beschikken. Het woud waarin de race van honderd mijl (160 kilometer) wordt gehouden is bergachtig, op plaatsen moeilijk begaanbaar en de deelnemers mogen geen navigatie gebruiken. De weersomstandigheden zijn wisselend – soms sneeuwt het hard, soms regent het harder. Om te bewijzen dat de deelnemers het hele parcours hebben gevolgd, moeten ze uit her en der verstopte boeken de bladzijde scheuren die correspondeert met hun rugnummer. Juist ja.

Journalist en schrijver Michiel Panhuysen (1966) is de enige Nederlander ooit die aan de race heeft deelgenomen en schrijft in In de ban van de Barkley over zijn ervaringen. In totaal deed Panhuysen bij vijf edities een poging om de eindstreep van de Barkley te halen, maar het lukte hem nooit. En dat is bepaald geen schande: in de hele geschiedenis van deze race is dat ook maar vijftien keer gebeurd.

Michiel Panhuysen Beeld
Michiel Panhuysen

Maar waaróm? Waarom zou je in vredesnaam aan zo’n bizarre en extreme wedstrijd, die je zowel fysiek als mentaal aan stukken scheurt, willen meedoen? Sterker nog, waarom loop je überhaupt een ‘ultrarun’, een race die langer is dan een marathon? In het radioprogramma Spijkers met koppen, waar Panhuysen net had verteld dat zijn langste race ooit 330 kilometer besloeg, legde presentator Dolf Jansen hem deze vraag voor. Je kon bijna horen dat Panhuysen even zijn schouders ophaalde. “Dat overkomt je op een gegeven moment.”

Als er iets op de wereld is wat je nou niet ‘overkomt’ dan is het wel een ultrarun van 330 kilometer. Het antwoord is dan ook heerlijk illustratief voor de nuchtere en pretentieloze houding die ultrarenners hebben. Deze sport is niet sexy, je wordt er niet beroemd mee en er valt ook geen geld mee te verdienen. En die kenmerken trekken over het algemeen sympathieke figuren aan. (Niets ten nadele van voetballers, natuurlijk.)

Het ultrarennen heeft (nog) nauwelijks bekendheid in Nederland en wie erover wil lezen kwam tot voor kort automatisch bij de Amerikanen uit: de boeken van levende legendes Scott Jurek en Dean Karnazes zijn meer dan de moeite waard, ook als je niet zelf de ambitie hebt om honderd uur hallucinerend door een woestijn te hobbelen. Panhuysen heeft zo mogelijk nog minder pretenties dan zijn Amerikaanse collega’s. In de ban van de Barkley is eerlijk, zonder franje, inspirational quotes of happy end (want daar zijn Amerikanen natuurlijk dol op, zelfs die nuchtere ultrarunners). En juist op die manier laat hij de lezer zijn eigen ‘waaróm’ zien.

“Stap! Stap! Stap!”, dreunt Panhuysen in zijn hoofd op als hij weer eens een ultra loopt, driehonderd kilometer door de Alpen deze keer. Hij is volledig uitgeput en heeft over zichzelf heen gekotst. “Stap! Stap! Stap!” Hij loopt door. Ziehier, de ultrarunner.

null Beeld

Michiel Panhuysen
In de ban van de Barkley. De zwaarste en extreemste ultrarun ter wereld.
Ambo Anthos; 224 bld. € 20,95

Lees ook:

Een ex-soldaat met een ontwapenend verhaal: Nils van der Poel is de nieuwe schaatssensatie

In plaats van een uitgekiend trainingsprogramma rent hij een dubbele marathon ter voorbereiding op een wedstrijd. Nils van der Poel is de nieuwe schaatssensatie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden