Geen enkele negatieve recensie krijgt Paddington 2.  Beeld AP
Geen enkele negatieve recensie krijgt Paddington 2.Beeld AP

Rotten Tomatoes

Waarom Paddington 2 bij de beste films aller tijden hoort (en Citizen Kane niet)

Hoe kan het dat een film over een schattige beer en een heleboel marmelade de beroemde klassieker Citizen Kane overtreft?

Het nieuws kwam toch nog onverwacht: Paddington 2 hoort nu bij de beste films aller tijden. Dat liet Rotten Tomatoes – de bekendste Amerikaanse verzamelsite van filmkritieken – vorige week weten. Dat geldt niet meer voor Citizen Kane.

Wacht even. Paddington 2? De film over de schattige beer die zo van marmelade houdt? Die heeft Citizen Kane van Orson Welles van de troon gestoten? De film uit 1941 die jaar na jaar bovenaan alle lijstjes van filmcritici wereldwijd prijkt?

Wel volgens Rotten Tomatoes. Al zit het verhaal net iets anders dan het nieuws dat de afgelopen dagen als een lopend vuur over internet ging.

Op Rotten Tomatoes worden professionele en gebruikerskritieken verzameld, en van al die oordelen worden ranglijsten gemaakt. Een van die lijsten is de zogenoemde 100% Club, een verzameling films met een ‘perfecte tomatometer score’. Films die van professionele critici geen enkele negatieve recensie hebben gekregen.

Ook als je niet van marmelade houdt

Jarenlang maakte Citizen Kane deel uit van deze exclusieve club, met 115 positieve recensies. Tot de site in maart een enkele negatieve recensie toevoegde die in 1941 in de Amerikaanse krant The Chicago Tribune verscheen. Citizen Kane heeft nu nog maar 99 procent positieve recensies en is uit de club gestoten.

Strikt genomen staat Paddington 2 niet bovenaan die lijst, omdat het niet om een rangorde gaat. Maar Paddington 2 hoort er dus wel bij en is het niet moeilijk om te begrijpen waarom de film zoveel positieve recensies kreeg. Sterker nog: alléén maar positieve recensies kreeg. Echt alles is perfect aan de twee verfilmingen van de klassieke kinderboeken van Michael Bond. Ook als je niet van marmelade houdt.

Het idee was in 2014 niet per se veelbelovend: een geanimeerde beer in een echte wereld met echte acteurs. Gemaakt door de tot dan toe onbekende regisseur Paul King. Kon leuk worden. Kon mislukken. Toen de eerste Paddington in 2014 verscheen, was direct duidelijk dat de film speciaal was.

Hij kan ordelijke situaties in een oogwenk in totale chaos veranderen

Paddington is een kleine beer die in de jungle van Peru is opgevoed, maar na een aardbeving en een lange bootreis in Londen belandt. Daar gaat hij op zoek naar een thuis. Hij komt terecht bij de familie Brown, maar slechts voor één nacht. Meneer Brown wil hem zo snel mogelijk de deur uit hebben. Als verzekeringsman vindt hij een beer in huis een te groot risico. En toegegeven: Paddington verstaat de kunst om ordelijke situaties in een oogwenk in totale chaos te veranderen. Toch weet hij natuurlijk ook meneer Brown voor zich te winnen.

In Paddington 2 uit 2017 woont hij inmiddels permanent bij het gezin Brown, maar belandt vanwege een vermeende diefstal in de gevangenis. De Browns doen er buiten de muren van de gevangenis alles aan om de echte dief op te sporen – een heerlijk narcistische Hugh Grant – terwijl Paddington binnen de gevangenismuren een heel leger ruwe kerels tegenover zich vindt.

Dat alles zegt niets over wat de twee films zo speciaal maakt. Eerst is er de prachtig intonerende en articulerende zachte stem van acteur Ben Whishaw die stem geeft aan Paddington. In die stem ligt eigenlijk de hele sfeer en het karakter van de twee films besloten: zachtaardig, verfrissend naïef, licht absurd en een paar stappen buiten de realiteit. Geen enkele acteur had het beter gedaan. Erg lastig om dat met stemmen van buitenlandse acteurs te evenaren. In Nederland deed Beau van Erven Dorens de stem van Paddington.

Overstromende badkamers en doldwaze achtervolgingen

De humor bestaat vooral uit slapstick, wat de films zowel bij kinderen als volwassenen geliefd maakt. Overstromende badkamers dus, doldwaze achtervolgingen en taarten in gezichten. De timing van de grappen is bovendien perfect, net als het ritme van het verhaal: alles vindt op precies het juiste moment plaats en geen enkele scène, zelfs geen enkele gebeurtenis of dialoog, is overbodig.

Dat klinkt misschien abstract, maar als kijker heb je meteen door wanneer iets niet noodzakelijk is. In de Paddingtonfilms zorgt dat ervoor dat je aandacht geen moment verslapt.

Wat ook direct opvalt, zijn de nuances in Paddingtons gezichtsuitdrukkingen. Er is overduidelijk veel aandacht aan besteed en dat maakt het voor kijkers makkelijk om zich in Paddingtons gemoedstoestand te verplaatsen: die van het eenzame, kleine beertje dat de halve wereld over reisde om in een vreemde wereldstad een nieuw thuis te vinden.

Theelepel absurditeit brengt ons dichter bij elkaar

Dat alles speelt zich af in een schattig Londen dat in snoepwinkelachtige, felle kleuren is geschilderd. En in een tijdsgewricht van hardheid en cynisme voelt de al even zoete boodschap van de films helemaal op z’n plek: vriendelijkheid en beleefdheid en een theelepel absurditeit brengt ons allemaal dichter bij elkaar.

Iedereen snapt natuurlijk dat Paddington geen cinema met een grote c is zoals Citizen Kane. Maar dat is niet het enige criterium. Als je vandaag met een glimlach verder wilt, ga even langs bij Paddington Brown.

Paddington 1 en 2 zijn te zien bij Pathé Thuis en Netflix

Lees ook:

Magische, Ierse animatiefilm lonkt naar een Oscar

In de meeste sprookjes worden wolven voorgesteld als kwaadaardig, denk aan Roodkapje, maar hier is het anders. In de kleurrijke wereld van Wolfwalkers zien we een feestelijke omkering van rollen: hier zijn eerder de mensen die op wolven jagen angstaanjagend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden