Klein Verslag

Waarom in hemelsnaam de Australische outback in?

Onmetelijke gebieden van rode aarde waar enkel pollen groeien van een scherpe grassoort die ze spinifex noemen.

Nog is het onzeker of het ervan komt, het voorgenomen bezoek aan Australië volgende maand, het land waar ik een deel van mijn vroege jeugd heb doorgebracht. Mijn fysieke conditie is momenteel niet groots.

Een roadtrip zou het moeten worden, een rondreis, in vier weken een paar duizend kilometer afleggen door het zuidoosten van het continent, nog maar een fractie van de uitgestrektheid van het land. Het reisgezelschap: mijn vier broers, mijn zus en ik. Onderweg in een gehuurde Hyundai iMax.

Eerst is er bij aankomst in Sydney een ontmoeting met Australische familie: de nazaten van een zus van mijn vader, volle neven en nichten van wie ik er nooit één meer heb gezien sinds die kinderjaren in Parramatta, een westelijke voorstad van Sydney.

Ze stellen ons een heel huis ter beschikking, maar waren verbaasd dat we na een paar dagen de stad wilden verlaten om het land in te rijden, dwars door New South Wales richting Broken Hill. Ze schenen niet te begrijpen wat er daar – landinwaarts , voorbij de Blue Mountains – te zien was.

Die reactie lijkt me een oeroude, overgenomen reflex van de gemiddelde Australiër, dat het continent leefbaar is langs een deel van zijn randen, waar 95 procent van de bevolking woont, maar dat in het binnenste slechts onverbiddellijke hete leegte heerst, in gebieden waar hooguit nog wat verwaaide Aboriginal stammen een bestaansminimum onderhouden.

Voor die woeste leegte is in Australië ook een woord bedacht: de outback. En om de een of andere reden trekt me die outback mateloos aan, een fascinatie die ik niet met iedereen in de familie deel geloof ik, zodat de reis slechts langs die leegte, die ergens voorbij Broken Hill begint, zal schampen.

Spookachtige gumtree

Een Hyundai iMax is misschien ook niet het meest geschikte voertuig om de snelwegen te verlaten en onverharde sporen te volgen in onmetelijke gebieden van rode aarde waar enkel pollen groeien van een scherpe grassoort die ze spinifex noemen, afgewisseld met een eenzame en spookachtige gumtree, een eucalyptusboom.

Niettemin heb ik onlangs in een reisboekhandel de aankoop van Ian Read’s ‘Driving Guide to Australia’s Eastern Outback’ niet kunnen weerstaan, omdat ook de omgeving van Broken Hill erin voorkomt.

Het was al een ouder exemplaar, uit 1999, maar zelden zag ik routes zo schraal en afgemeten beschreven worden. Neem de plaats Broken Hill zelf: ‘groot regionaal mijnbouwcentrum. Imteressante hoofdstraat met voorname gebouwen.’

Over het omland is Read al even beknopt. Het golft en het bevat interessante rotsformaties. De Saltbush-vlakte is uitgestrekt en vrijwel boomloos en biedt weidse uitzichten vanaf de top van lage verheffingen.

Over Coombah: tankstation. Benzine, een paar winkels.

Popilta Lake: normaal een droog meer, zichtbaar vanaf de weg. Een paar lage zandduinen in de buurt.

Dareton: kleine irrigatieplaats. Hotel, motel, winkels en benzine.

Veel zakelijker kun je een reisgids niet inrichten. Onze tocht zal nog veel evocatie vergen voor een meeslepende beschrijving. Ik begrijp die Australische neven wel die zich afvragen wat ons in hemelsnaam bezielt. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. 
Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden