TV-columnMaaike Bos

Waarom ik na twee keer zappen nu wel bleef hangen bij ‘Net ff anders’

Hectische treinstations, supermarkten, voor de zes jongeren uit ‘Net ff anders’ (KRO-NCRV) gaat het gewone leven ‘net ff te snel’. Geinig hoe dat ‘ff’ (effe) in de titel ook ongeduld uitdrukt. Als Shanice (18) bij de keuze voor lunchbroodjes al overprikkeld raakt en aan haar voorhoofd gaat wrijven, laat ze natuurlijk de rij wachten. Je ziet het niet aan haar maar ze heeft ADHD en een licht verstandelijke beperking. In haar hoofd is het nu één grote kakofonie.

Het is ff wennen om hiernaar te willen kijken, omdat je niet overduidelijk ziet wat het programma wil aanpakken. Na mensen die doodgaan (‘Over mijn lijk’), mensen met Down (‘Down met Johnny’) of onmachtige tienermoeders (‘Vier handen op éen buik’) brengt dit programma met presentator Marlijn Weerdenburg een groep in beeld die een veel lichter ‘rugzakje’ draagt, en juist daardoor buiten de boot valt. Je ziet het niet aan hen, maar ze kunnen net niet zelfstandig wonen. Ik zal eerlijk zeggen: om die reden had ik er de afgelopen twee keer voorbij gezapt. Nu bleef ik hangen en raakte ontroerd van de inzet waarmee die jongeren er het beste van maken.

Wat ís eigenlijk normaal, en wat is gek? Shanice schaamt zich al bij voorbaat voor alles wat ze tegen iemand gaat zeggen, ook al is het de bakker. Komt door haar puberteit zonder vrienden en met veel gepest. In dit programma oefent ze met mensen aanspreken en blijkt het prima te kunnen.

En daar komt Marlijn de hoek om kijken. Een sprankelende, ontspannen presentator die hard bezig is om een vast gezicht te worden tussen de allround-NPO-presentatoren. Van zandkastelenwedstrijd tot het erebaantje bij ‘Moltalk’, zij draait haar hand er niet voor om en blijft zichzelf.

Shanice is even overprikkeld en zoekt met presentatrice Marlijn Weerdenburg een rustig plekje op.Beeld Maaike Bos

In ‘Net ff anders’ neemt ze net als Johnny de Mol bij zijn Down-programma’s haar groepje volkomen serieus, en kan juist daardoor ook grappen maken. Ze is een aanmoedigende, vertrouwenwekkende aanwezigheid zonder de ster te spelen; het gaat om Shanice, niet om haar. En hup, oefenen! Zo bestelt Shanice voor het eerst een pizza en vraagt mensen een foto van haar te maken. Als klap op de vuurpijl organiseert ze voor het groepje een dagje dierentuin, inclusief dieren voeren. Ze stort tussen de broodjes even in, maar de groep helpt haar. “Wij zijn hier voor je, hè”, zegt een van de meisjes. “Er gaat helemaal niets verkeerd.”

Dat is nou onvoorwaardelijke steun.

Misschien is het wel veel gekker wat deelnemers aan ‘Married at First Sight’ doen – trouwen met een volslagen vreemde. En toch…aanstekelijk. Die mensen zijn ‘helemaal klaar met swipen’, afgeknapt op daten via de Tinder-app en zoeken hun heil bij de wetenschappelijk berekende match van de RTL4-show. Héérlijk, zal ik bekennen. Die paniekerige Chantal met d’r tatoeages en zwarte wenkbrauwen die steeds bijna afhaakt; die Thierry en Sanne die inmiddels verliefd op huwelijksreis zijn. Voor je het weet, leef je mee. Het programma valt ook niet te vermijden twee keer per week, maar Carlo Boszhard doet het vol overgave en empathie en dat is fijn kijken.

Soms moet je in het leven ook gewoon ergens in springen. Na het ja-woord zegt de trouwambtenaar: “Loop maar lekker het leven tegemoet.” Daar gaat het toch om, ook als het net ff anders loopt.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden