SchrijverscolumnFranca Treur

Voetbal, speurtocht, Pim-pam-pet: tijdens een familiedag móet er gespeeld worden

We hadden onlangs familiedag, wat inhield dat we met z’n allen in de tuin van mijn schrijfhuisje zaten, mijn ouders, ons gezinnetje, en mijn broers plus aanhang en kinderen. Mijn oudste broer woont niet in Nederland, hij en zijn gezin ontbraken.

Op Facebook las ik dat er ook mensen zijn die in coronatijd de familiedag online per Zoom hebben gedaan, zelfs met sessies in break-outrooms, wat ik zeer indrukwekkend vind. Dat zal bij ons nooit gebeuren. In onze familie gaat het niet om het praten, maar om het voet- of volleyballen.

Mijn vriend moet altijd lachen om onze jaarlijkse familiedag. Volgens hem klinkt het allemaal groots, alsof er een dj zal zijn en een ingehuurde cateraar, maar wij doen gewoon wat we altijd doen als we elkaar zien, namelijk koffiedrinken, voetballen en eten, waarbij we over politiek en landbouw praten. En als er al iemand wordt ingehuurd, dan is dat geen muzikant of kok, maar iemand die thuis de koeien melkt, zodat het allemaal een keertje wat langer kan duren.

Typisch protestants

Dat er altijd gespeeld moet worden – dat kan naast voetbal ook een speurtocht, quiz, volleybal, Triviant of zelfs gewoon kwartet of Pim-pam-pet zijn – vindt mijn vriend (zelf katholiek opgevoed) iets typisch protestants: bedoeld om de onderlinge gezinsband te versterken. Ik ging daar al helemaal in mee, tot ik bedacht dat het ook gewoon iets met kinderen te maken kon hebben. Hoewel de volwassenen bij ons het fanatiekst zijn, wordt er haast nooit gespeeld als de kinderen er niet bij zijn, alleen af en toe het woordenboekspel.

Ik besloot op Facebook eens te vragen wat andere mensen tijdens familiedagen doen. Ik vroeg daarbij ook naar de religieuze achtergrond. Dat leverde geen sluitende conclusie op, maar het was wel leuk om te lezen. Een reformatorische vriendin suggereerde dat er in strenge refo-gezinnen weinig mag qua sport en spel, en dat er daarom flink uitgepakt wordt met lekker eten. Dat herken ik van de familiedagen met opa en oma vroeger in het kerkzaaltje. Ikzelf had dit jaar gewoon een enorme pan macaroni gemaakt.

Verder zijn het vooral de katholieke Facebookvrienden die eten en praten noemen, zelfs feestzalen met buffet. De protestantse (dat waren er veel meer) doen inderdaad vaak spellen of speurtochten tijdens een familiedag. Gezinsideologie? Bij refo’s heeft het er vast ook mee te maken dat er geen televisie is. Ze zijn het nog gewend om zich te ontspannen met een spelletje.

Kaarten

Toen mijn vriend en ik pas bij elkaar waren, wilde ik nog wel eens met hem scrabbelen. Uit beleefdheid heeft hij een keer een potje met me gespeeld, en mij laten winnen, maar ik hoef dat nu echt niet meer voor te stellen.

In zijn familie zijn ze dan wel weer van het kaarten, iets wat ik ook meer met katholieken associeer. Zijn moeder was een Griekse. Toen zij naar Nederland kwam en bij haar schoon­ou­ders in kwam wonen, kenden ze elkaars taal niet, en haar kersverse echtgenoot was naar zijn werk. Ze hebben die periode sociaal overleefd met het kaartspel. Ik vond dat zo’n mooi gegeven, dat ik ooit heb gevraagd of ze die kaarten nog hadden. Vervolgens hebben zij mij geleerd wat ze altijd speelden.

Sindsdien kaarten we bij elk bezoek, en nu is de situatie zo dat als ik er niet bij ben, er ook niet wordt gespeeld.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een column over lezen, schrijven en het (literaire) leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden