Opinie

Vlijmscherpe satire op modern ouderschap

Of er asjeblieft iemand mee wil gaan naar zwemles, vraagt het zesjarig zoontje met bibberangst in zijn stem. 'Meegaan?! Met mij gaat ook niemand mee, ik moet ook alles alleen doen,' is de van bits zelfbeklag druipende reactie van zijn moeder. Het scènetje is typerend voor wat er in 'Quality Time' aan de hand is: twee kinderen die amper de kans krijgen kind te zijn en twee ouders die het zo druk hebben met hun eigen ambities, dat ze over het hoofd zien dat de kleintjes in een heel andere fase zitten.

'Quality Time' staat voor de paar uurtjes die het hele gezin thuis is en er even positieve aandacht aan elkaar besteed kan worden. Dat positieve krijgt hier een soms wel heel bizarre lading. Heeft de vader diarree, wil hij dat er medicijnen worden gehaald, zegt hij gul - het is middernacht - tegen zijn dochtertje: 'Hier, neem de auto maar.' 'Ik ben pas vier!' roept zij dan. Kruipen de kinderen lekker dicht tegen de moeder aan, die gaat voorlezen, houdt deze er al snel geïrriteerd mee op: 'Ik ben toch geen zitzak.'

'Quality Time' is het tweede toneelstuk van Mug-actrice Joan Nederlof. Zo flauw en melig haar eersteling was, 'Brünnhilde 40+', zo'n geestige en vlijmscherpe satire op modern ouderschap is dit stuk. Een echtpaar, midden veertigers, dat op oudere leeftijd kinderen heeft gekregen en dan volkomen in de stress schiet van: hoe zorg-voor en carrièredrift te verenigen, het is heel herkenbaar. Nederlof maakt daar samen met regisseuse Mijke de Jong een pracht van een groteske van.

De ontevreden egotripperij van de ouders - hij coördinator bij de publieke omroep, zij kamerlid voor D66 - spettert ervan af. Speciaal voor hen gemaakte tekeningen worden ongezien aan het plakbord gehangen, andere gedachteloos in de prullenmand gegooid, terwijl zij hun gal spuwen op BN'ers die hen niet voor vol aanzien. Joan Nederlof en Marcel Musters zetten hun neurotische gedrag flink vet aan, wat de voorstelling hilarische trekken bezorgt en tegelijk een henzelf ontluisterende antithese vormt met het doen en laten van de kinderen.

Tobberig bekijkt de boomlange Willem de Wolf het gedoe, op en top een zesjarige die niets meer verlangt dan wat begrip voor zijn kinderangsten. Zijn kleine zusje is Lineke Rijxman, die van die rol iets heel bijzonders maakt. Met slechts een enkele handeling - verwoed met kleurpotloden op een papier krassen of even opgewonden rondrennen - typeert zij haar persoontje als vierjarige, voor de rest is haar spel erg volwassen. Uit haar mond krijgen analyses van de gezinssituatie, gekoppeld aan een van de ouders overgenomen woordkeus daardoor een even absurde als navrante lading.

In haar kinderpyjama is Lineke Rijxman de vroegwijsheid in persoon, een schrijnend commentaar op achteloos gesmoorde onschuld, zoals je niet veel ziet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden