Recensie

Vincent Bijlo’s gepraat in ‘Ik hoor alles’ doet je bijna naar stilte verlangen

Vincent Bijlo. Beeld ANP

Cabaret
Vincent Bijlo
Ik hoor alles
★★☆☆☆

‘Ons land zit vol met welvaartsklagers’, vindt Vincent Bijlo. Over hun onterechte geschreeuw gaat zijn nieuwe cabaretvoorstelling ‘Ik hoor alles’. Bijlo combineert daarin zijn kritiek op de verwende westerse mens, die volgens hem veel te vaak in een slachtofferrol kruipt, met een pleidooi voor meer stilte. Want pas in de stilte gaan we elkaar echt zien, komen we los van de waan van de dag.

Bijlo is natuurlijk de uitgelezen persoon om een dergelijk pleidooi te houden. Als blinde moet hij het in het dagelijks leven vooral hebben van zijn oren. Dan gaat lawaai je al gauw tegenstaan. Het is bovendien Bijlo’s handelsmerk om op het podium zijn blindheid in te zetten als middel om maatschappijkritiek te leveren.

In ‘Ik hoor alles’ is die kritiek helaas nogal gemakzuchtig. Bijlo verwijt de hedendaagse mens dat hij te soft is geworden. Homo’s die zich gekwetst voelen door de beledigende opmerkingen van Johan Derksen moeten zich volgens hem vooral niet zo laten opjutten. ‘Je moet een soort firewall creëren’, zegt hij. Bijlo gaat daarmee totaal voorbij aan de achterliggende machtsdynamiek en sociale problematiek.

Hij brengt homofobie terug tot een kwestie van eigen verantwoordelijkheid, waarbij slachtoffers gewoon maar wat beter van zich af moeten bijten.

Oraal chatten

Eveneens gratuit, en bovendien erg cliché, is Bijlo’s voortdurende uitvaren tegen nieuwe media, die de mensheid dommer zouden maken. Zelf heeft Bijlo wel een smartphone, maar die gebruikt hij bijna niet, want hij is meer van het ‘oraal chatten’. Op zulke momenten klinkt de 53-jarige cabaretier wel heel erg als een verzuurde oude man, die de wereld om hem heen naar de gallemiezen ziet gaan. Die indruk wordt nog versterkt wanneer Bijlo even later de eenvoud uit zijn jeugd uitbundig prijst.

Naast zure verhalen bevat ‘Ik hoor alles’ ook enkele liedjes, die meer poëtisch van toon zijn. Bijlo begeleidt zichzelf daarbij op de piano, maar ook op een zogenaamde handpan-drum, een van oorsprong Zwitsers slaginstrument, dat een mooie warme klank heeft. Spijtig genoeg zijn de liedteksten van Bijlo meestal niet zo sterk en ook zijn zang laat af en toe wel wat te wensen over.

Bijlo’s programma duurt slechts anderhalf uur, maar door de opeenstapeling van goedkope kritiek, clichématige grappen en matige liedjes voelt het veel langer. Het helpt daarbij niet dat Bijlo regelmatig wat lang van stof is. Door al zijn gepraat ga je bijna naar wat stilte verlangen.

Meer recensies van toneel-, cabaret- en musicalvoorstellingen leest u op trouw.nl/theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden