Opinie

Vertrouwde gezichten op Julidans Festival

AMSTERDAM - Het Julidans Festival is in aantocht. Van 6 tot 21 juli zijn in de theaters rond het Leidseplein voorstellingen te zien die inspelen op de onvermoede theatrale krachten van het lichaam. Omdat de grenzen tussen dans, mime, performance en multimedia zo goed als opgeheven zijn, moet volgens organisatoren Van Baasbank en Van Eyck de bewegingskunst van vandaag zo ruim mogelijk worden opgevat.

Tekenend voor hun elfde festival is hun selectie van reeds vertrouwde gasten, met een zware delegatie van onze zuiderburen. Het in Brussel gehuisveste gezelschap Ultima Vez van Wim Vandekeybus is vertegenwoordigd met zijn laatste choreografie voor zeven vrouwen en les Ballets C de la B uit Gent komt met twee recente producties van Hans van den Broeck en Sidi Larbi Cherkaoui.

Evenmin nieuw in het Julidans Festival is Karin Ponties die met een stalen gezicht en indrukwekkende lenigheid de absurditeiten van het alledaagse ontmaskert. Ook de openingsvoorstelling in de Stadsschouwburg is voor een choreografe, die met haar schokkend organische solo's al eerder een spoor van verwarring en bewondering naliet. De Canadese Marie Chouinard brengt opnieuw haar wereldberoemd geworden adaptaties van 'Le Sacre du Printemps' en 'L'après-midi d'un Faune', waarin zij het dier in de mens met een niets en niemand sparende openhartigheid laat aantreden. Minder rauw, maar zeker zo ontregelend is haar tweede programma 'Le cri du monde', waarin zij haar excentrieke gedrag eerst door menselijke kreten laat begeleiden en vervolgens overstapt op de 24 korte preludes uit Chopins opus 28 om de blanke pit van haar ruwe bolster te tonen.

Net als Marie Chouinard vallen de in Nederland werkzame Emio Greco en zijn vaste dramaturg Pieter C. Scholten buiten alle bestaande categorieën en definities van dans. Evenals vorig jaar zullen zij de Stadsschouwburg tot een mysterieus oord maken waar sidderende en stuiptrekkende bewegers hun verwantschap met het dier benadrukken. Greco is de laatste jaren uitgegroeid tot een coryfee op menig festival. Vorige week kreeg hij de Sonia Gaskell-prijs van het Amsterdams Fonds voor de Kunst.

Dat de hedendaagse dans al meerdere jaren tussen diergedrag en digitale verkenning laveert wordt dit jaar bevestigd met de tegenstelling van ritmische dans uit Zuid-Afrika en hypnotiserende multimedia uit Japan. Het choreografenduo Salia Sanou en Seydou Boro staat voor een hedendaagse dansvariant op traditionele Afrikaanse muziek. In hun 'Taagala, le voyageur' verbeelden drie mannen en een vrouw een reis door hun innerlijk, naar de bron van hartslag en ademhaling. Hoe anders dan door uitsluitend ritmische impulsen de zintuiglijke prikkels opgewekt kunnen worden, laten de Japanse dansgroepen Leni Basso en Baneto zien met 'Finks & a Time-knit Sweater'. Ook zij gaan daarmee voort op reeds eerder door Julidans gebaande wegen, want in voorgaande jaargangen van Julidans gaven vooral Japanse multimediacollectieven (Dumb Type en Kazco Takemoto) blijk van hun voorkeur en voorsprong in oogverblindende en oorverdovende technologie.

Van een heel andere orde, maar minstens zo veelbelovend moet de poging van de Zuid-Afrikaanse Robyn Orlin zijn om in een mix van dans, performance, cabaret en video zowel Europese als Afrikaanse danscliché's op de hak te nemen om de mechanismen van machtsmisbruik en geschonden vertrouwen aan de kaak te stellen.

Vast onderdeel van Julidans is Aerodance, waarin Ger de Jager van Danswerkplaats Amsterdam jong en nog onbekend talent uit het alternatieve circuit laat aantreden. Julidans wil ook het publiek zelf laten dansen. Straatcultuur rukt immers op in het theater en schuilt niet in elk mens een danser? In het openluchttheater Vondelpark laat massachoreografe Christine de Smedt 81 vrijwilligers als een groot lichaam deinen om hen weer als een stapel mikadostokjes uiteen te laten vallen. In Paradiso zorgen de Belgische hiphoppers Ernesto Cortes en Koen Augustijnen en de Berlijners Niels en Nathalie Robitzky voor een swingende nacht. Zelfs een strijkkwartet van Schubert moet er aan geloven als zij hun headspins en razendsnel voetenwerk laten flitsen. Tot slot komt the Hyack van Feri de Geus in Paradiso de boel ontregelen om het publiek op zijn ware overlevingsdriften te testen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden