Beeld Trouw

De SerieTerrace House

Verslavend is het: in ‘Terrace House’ draaien ze eindeloos om elkaar heen

Vergeet alles wat u weet over realityseries. De Japanse realityserie ‘Terrace House’ is een antropologisch paradijs.

Deze krant vatte realitytelevisie in 2003 al treffend ­samen als ‘het Grote Penetreren’. Omdat de kijker via de camera’s in villa’s binnendringt in ruimtes die normaal gesproken privéterrein zijn. Maar vooral vanwege de toen al onappetijtelijke hoeveelheid seks in beeld. Afgelopen november verdween reality-tv vanwege de zoekgeraakte grens tijdelijk van de Nederlandse televisie. 

Toch is er op Netflix nog één programma te zien dat bijna alle elementen van de Oudhollandse realitysoap in zich heeft. En wonderlijk genoeg levert ‘Terrace House’, zoals de serie heet, zelfs voor mensen die ‘Big Brother’ na één aflevering al voor gezien hielden, uren boeiende televisie.

Internationaal wordt het een hit ­genoemd, juist omdat er eindelijk weer een realityserie is waarin de beelden net zo wonderlijk onnavolgbaar zijn als de werkelijkheid zelf. Op het Nederlandse Netflix zijn er inmiddels drie volledige seizoenen van elk zo’n veertig afleveringen van een half uur beschikbaar; het laatste seizoen, Tokio 2019-2020, is halverwege.

De deelnemers wonen net als de meeste van hun voorgangers in een ruim huis, voorzien van bubbelbad en televisiekamer, en ook nu kan de kijker de gebeurtenissen volgen via alziende camera’s. Groot verschil: er zijn geen extra uitdagingen of wegstemrondes; de bewoners, twintigers met soms een jonge dertiger, bepalen zelf wanneer ze het huis verlaten. Ook werken of studeren ze, terwijl ze in het huis wonen. Ze hebben dromen, onzekerheden en ambities. Ze willen niet alleen maar ­beroemd worden (ze zien hun eigen optreden zelf, met vertraging, op tv, wat wel voor een nieuwe meta-laag zorgt), er zijn ook sporters, geneeskundestudenten en manga-artiesten bij.

De twintigers (en enkele dertiger) in ‘Terrace House’.Beeld Netflix

Terrace House speelt zich af in ­Japan. Bij binnenkomst in het huis zijn er opvallend beleefde omgangsvormen. Een Japans-Italiaanse jongen is zo ­zenuwachtig dat hij z’n schoenen aanhoudt in huis, en daar wordt nog lang over nagepraat. Maar ook later, bij ­verjaardagen of als iemand het huis ­verlaat, haalt niemand het in zijn of haar hoofd om even ‘lekker knuffelen’ te roepen. Laat staan om het te doen. 

Dat betekent niet dat er geen interactie is. Er wordt eindeloos gekookt, ontelbare dates gaan naar restaurants waar je de beste takoyaki kunt eten, of de lekkerste namulsalade – de watertandende kijker noteert de namen van de gerechten. Vanaf de eerste kennismaking vragen de bewoners elkaar wat hun ‘type’ is, en wat hun doel in het ­leven is. En of ze al iemand leuk vinden, in het huis.

Gekmakend is het niet, wel verslavend: het gedraai om elkaar, de stille jaloezie, het bespreken van de gevoelens voor de een met de ander. Grote bonus is de terugkerende analyse van zes commentatoren in de studio, Japanse acteurs en cabaretiers die situaties uitlichten, erover napraten en ze goed- of afkeuren. En de niet-Japanners af en toe uitleggen wat er werd bedoeld. En de meest verwarrende fragmenten soms juist onbesproken laten.

Zoals die ene keer dat je de timide jongeman aan het werk ziet als soft­porno-acteur. Dus toch.

In De Serie wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden