Review

'Verschillende kleuren helpen de nummers uit elkaar te houden'

Toen de Britse band Primal Scream zondag een uur later dan gepland op het podium van het Rotterdamse Nighttown verscheen, werd al enigszins duidelijk welke kant het concert op zou gaan. Tot dat moment had er alleen een microfoon staan glimmen voor een achtergrond van computerdecks. De vier gitaristen die met voorman Bobby Gillespie het podium opstapten ontzenuwden echter de angst dat alle muziek uit een sampledoos zou komen.

Hans Nauta

Met Primal Scream weet je het namelijk nooit. Gillespie was ooit drummer van The Jesus & Mary Chain en stapte met Primal Scream over op retropop in de stijl van The Byrds. Hij verraste in 1991 met de vernieuwende dansplaat 'Screamadelica', ging weer verder met funky rock en vervolgde zijn weg in 1997 met de wat onduidelijke elektronica van 'Vanishing point'.

Het album 'Exterminator' dat vorig jaar verscheen, trekt die laatste lijn door. Het album bevat de laatste trends en ritmes op dancegebied, vermengd met scherpe gitaren. Want dat rare gebied tussen dance en rock ligt deels nog altijd op ontginning te wachten. Het kan er schemerig en dus spannend zijn, zo bleek zondag bij Primal

Screams enige concert in Nederland.

Het nummer 'Kill all hippies' werd opgedragen aan de Feyenoordfans, maar verder trok de band zich niet zoveel aan van het publiek. Gelaten liet Gillespie toe hoe de speellijst tussen zijn voeten vandaan werd gestolen, en de bierglazen die soms naar zijn hoofd zeilden, ontweek hij met een rustige buiging. Alleen het prachtig vertraagde stroboscopische licht leek hem in beweging te zetten. ,,Die verschillende kleuren licht helpen je gelukkig de nummers uit elkaar te houden'', merkte een bezoeker al gauw op.

Dat verwijt was niet helemaal terecht, maar wel leek de verhouding binnen de band soms zoek. Na de sterke start met 'Swastika eyes' gingen niet alleen dwarsfluit, trompet en saxofoon, maar ook de springerige nuances van het album ten onder in het zware bas- en gitaargeluid. Op andere momenten leken de gitaristen juist niet goed te weten wat ze nog konden toevoegen aan de krachtige computerdrums en creatieve samples.

De variatie binnen Primal Scream kwam tevoorschijn toen de band zich bij nummers als 'Accelerator' en 'Blood money' minder liet sturen door de samples en vanuit zichzelf begon te spelen. Plotseling stond er een stampende rockgroep met soul die het publiek wist te verrassen door de plotselinge experimenten met schrille jazz en strakke dance. En zelfs de stoïcijnse Bobby Gillespie leek er toen nog enig plezier in te krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden