Opinie

Vers maar niet nieuw

In het circuit van de kleine dansgroepen koesteren steeds meer dansers de wens om zich ook als choreograaf te profileren. Conny Janssen, artistiek leidster van Conny Janssen Danst kan daar wel in mee komen en zij greep daarom het tienjarig bestaan van haar gezelschap aan om drie van haar dansers drie maanden lang haar studiofaciliteiten ter beschikking te stellen, inclusief een helpende hand van decor- en lichtontwerpers.

Het resultaat 'Vers, jonge choreografen in huis' is bescheiden van opzet. De Deen Henrik Kaalund, die vorig jaar in Hannover een eerste prijs kreeg, opent met 'In the Face', niet zozeer een dans als wel een museum-installatie. Te midden van verplaatsbare spiegelschermen waarop diaprojecties van een herfstbladeren, een prieel en roestend ijzerwaar een sfeer van verval oproepen, kruipen, sluipen en glijden drie zilvergrijze vrouwen. Onophoudelijk wriemelen en frutselen de drie gratieën met armen en benen, als spinsters van van een web maar ook als nietige stofdeeltjes in een virtuele wereld. Tien minuten lang biedt dit een intrigerend schouwspel, maar dan lijkt Kaalund al zijn ideeën, materiaal en vondsten te hebben uitgeput, hoewel er nog twintig minuten volgen.

Veel aangrijpender is 'Soy Yo Otra Vez', de solo van Iris Reyes, waarin zij als een aan de haak geslagen vis ondersteboven bungelt. Iris Reyes heeft een prachtig gespierd lichaam en hoe zij het voor elkaar krijgt om zich vanuit die huiveringwekkende positie te bevrijden is ronduit adembenemend. Eenmaal op de grond liggend ondergaat zij haar vrijheidsstrijd als een indrukwekkend hoopje mens. Opnieuw moet zij al haar krachten bundelen om haar hartstocht vrij baan te geven: maaiend, zwaaiend en stuiptrekkend glijdt zij door de ruimte om tot slot met opgeheven hoofd op een batterij oplichtende rode spots af te stappen.

Is haar solo een statement over bevrijdende bewegingsdrift, in 'Concrete/Heartbeat', het groepswerk van Jens van Daele, is die opgekropte drift juist een uiting van wanhoop. Drie vrouwen en twee mannen zijn daartoe veroordeeld tot een door blank geschuurde banken afgesloten vierkant van vijf bij vijf meter. Zijn zij vijf psychiatrisch gestoorden in een zelfde isoleercel? Ze jagen elkaar op, in een roes van onstuimigheid, nu eens korte momenten van teder fysiek contact belevend maar altijd weer losbarstend in woest partnerwerk met veel gerollebol en gestuiter. Hun hartslag is nog het enige concrete gegeven om bij elkaar of voor zichzelf een lichtpunt te vinden. Soms gaat hun hart wild te keer, maar ondanks alle gebons blijft de deur gesloten.

Meer nog dan alle fysieke afmatting maakt de belichting van 'Concrete/Heartbeat' een opwindend half uur. Bij herhaling valt namelijk het licht in de kale cel weg, waardoor het zachtgele en rode nachtlicht en de gefragmenteerde skyline van Rotterdam zich door de ramen van de studio op dringt. Aan de razende hartslag der vijf dansers geeft dat een indrukwekkende klankkast.

Het niveau van deze verse lichting in Janssens gezelschap is zeker niet slecht, maar dat geldt vooral de danskwaliteit van de uitvoerenden. Van een verse visie op choreografie is geen sprake.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden