RecensieTheater/dans

Verrukkelijk absurd danstheater toont dat Grieken voorlopen in genre-overschrijdende podiumkunst

Julidans - dansvoorstelling Elenit. Beeld Julian Mommert
Julidans - dansvoorstelling Elenit.Beeld Julian Mommert

Elenit
Julidans: Euripides Laskaridis/Osmosis
★★★★

Sander Hiskemuller

Een Marie-Antoinette-achtige aristocrate met ingezakte pijpenkrullen, haakneus en platte hangborstjes rochelt na elk pufje rook de longen uit haar lijf. Met een onverstaanbaar krasstemmetje reciteert ze uit een boekje, terwijl ze haar ogen rolt en haar kunstgebit inslikt. Ze laat zich gewichtig rondrijden terwijl ze met een flitspuit van haar rook wordt voorzien, waarop weer die enorme rochel.

Dan is er in de voorstelling Elenit nog een minibaboesjka die met een mitrailleur rondzwaait, een bebloede verpleegkundige op witte Crocs die leurt met ledematen in een winkelwagen. Een narcoleptische Dorothy uit The Wizard of Oz legt met een harde bons haar slapende hoofd neer. En de tyrannosaurus rex met lippenstift en discoglitters forceert al opera zingend een titanenclash met de aristocrate. Welkom in het even absurde als verrukkelijke universum van de Griekse danstheatermaker Euripides Laskaridis.

Probeer vooral niet te begrijpen wat zich nou precies onder een grote windmolen afspeelt tussen al die krankzinnige creaturen met verdraaide stemmen alsof ze een hymne zingen. Elenit is chaos, burlesk, een geëxplodeerde cartoon, vaudeville from hell, scabreus en vulgair. Tegelijk kinderlijk naïef met slechte grappen. Wat Laskaridis hier toont is niets minder dan de immer ploeterende mensheid in een snelkookpan met overdruk op het fluitende ventiel. Steeds raadselachtiger en verontrustender. Steeds destructiever.

Soms duizelt het hartstikke

Het is gedurfd van festival Julidans te openen met deze irrationele wereld waarin zó veel ideeën en associaties zijn gepropt dat het je duizelt – soms hartstikke. Maar als opening van een voorhoedefestival kan het bijna niet beter. De grenzen tussen podiumkunsten zijn al jaren aan het vervagen. Anders gezegd: alles kan en mag in het theater van nu en dat opent perspectieven.

Dat de Grieken hierin weleens voorlopers kunnen zijn, zien we hier: Laskaridis husselt beeldende kunst en opera, musical en oude Griekse tragedie, clubcultuur (er is een live dj), circusacts en dans zonder enige scrupules door elkaar.

Ontiegelijk veel referenties zien we in deze mega-mix, met durf om ongebreideld door de cultuurgeschiedenis te rauzen. Velázquez’ Las Meninas draven op in Hollywoodstijl, de Mona Lisa wordt clownesk kapotgeslagen en vervangen door het hoofd van de aristocrate. In anderhalf uur worden verleden en heden dusdanig door elkaar gehusseld dat er een vacuüm ontstaat waar ook toekomstbeelden uit oppoppen.

Een sci-fi-tempel wordt gebouwd uit zilverkleurig schroot, waarna de sirtaki wordt gedanst. Een Stephen Hawking-achtige figuur kijkt vanuit een rolstoel onder een sterrenhemel naar de discoversie van de vierarmige god Shiva. Duizelingwekkend en ontwapenend, vaak oogverblindend van esthetiek, al is het kitsch en vaak onsmakelijk. Theater om je volledig in onder te dompelen.

Julidans is nog t/m 16/7 te zien in theaters in Amsterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden