TV ColumnMaaike Bos

Van Srebrenica tot Morricone: de tv raakte

Het was een verre van kabbelend zomertelevisieweekje; meer een donkere poel waarin onderwerpen uit de diepte opborrelden en indruk maakten. De val en genocide van Srebrenica natuurlijk, waaraan verschillende programma’s 25 jaar na dato herinnerden. De schaamte en onmacht waarmee die Nederlandse militairen van Dutchbat al 25 jaar leven, kroop via Coen Verbraaks interviews onder mijn huid. ‘s Nachts knarste ik een stukje van mijn kies af.

Het was ook de week waarin het seizoen van ‘Beau’ eindigde bij RTL; in september komt Eva Jinek weer. Hij heeft wat zij niet heeft: ­vaderlijke warmte – in overdrachtelijke zin ­natuurlijk.

Heus ook pit trouwens. Hij liet vorige week vrijdag aardig zijn tanden zien in een verhit ­gesprek tussen AD-misdaadjournalisten Yelle Tieleman en Jens Olde Kalter en Peter R. de Vries. Die laatste voelde zich door hun artikel rond kroongetuige Nabil B. ongefundeerd aangevallen. Wellicht had Eva Jinek nog meer ­gehakt gemaakt van de situatie, maar Beau van Erven Dorens zei kraakhelder dat hij degene was die het gesprek leidde.

In de maandaguitzending toonde Beau een andere kant die niet iedere presentator à la Matthijs van Nieuwkerk naar boven durft te halen: hij kan bewonderen en iets beleven in die studio. Maandag stierf maestro Ennio Morricone, meester van de diepe poelen in onze ziel. En wat deed Beau: die nodigde vijf musici van het Concertgebouworkest uit om live scènes uit Morricones muziek te spelen. Plus filmmaker Martin Koolhoven en NPO Radio 4-presentator Jet Berkhout, die de podcastserie ‘Alle wegen leiden naar Morricone’ maakte en daar zelfs Italiaans voor leerde. Ruim een half uur lang dook Beau vol in Morricone, en dat verraadt een duidelijke keuze en lef.

De rillingen op m’n kuiten

‘Nieuwsuur’ had ook wel een aardige reportage met Morricone’s impresario Floris Douwes, die de laatste zes jaar met hem op tournee was. Leuk verhaal, over de bescheiden freak Morricone die elke partituur na repetitie innam en in een koffertje droeg, als ware het dat nucleaire-codekoffertje van Trump. De invalharpiste die nog even haar partituur had meegenomen om te oefenen, kreeg het flink te horen. Niemand mocht aan zijn muziek komen.

We leerden ook dat hij van filmmuziek geen invuloefening wilde maken door op de beelden te componeren. Nee, hij vroeg regisseur (en basisschool-klasgenoot) Sergio Leone om een ruw filmidee en componeerde dan ­muziek. ‘Maak daar maar een film bij’, dat idee. “Men zegt wel dat ‘Once Upon a Time in the West’ de eerste videoclip was”, grinnikte filmmaker Koolhoven bij ‘Beau’.

In die studio waren contrabassist Dominic Seldis (‘Maestro’), mondharmonicaspeler Hermine Deurloo, een pianist en twee violisten die de snerpende noten van de maestro tot ­leven wekten. “Weinig mensen komen ermee weg om zo weinig noten te schrijven”, zei Seldis. Inderdaad, dat iconische deuntje van Charles Bronson (‘Harmonica’) heeft eigenlijk maar drie tonen. Geniaal. En die scène met Claudia Cardinale dan, lopend op de maat van die sopraansolo. Koolhovens mond viel open en ik had de rillingen op m’n kuiten staan.

Van zo’n stercomponist wil je wel de feitjes weten, maar eigenlijk wil je gewoon zijn ­muziek ervaren. Iemand die zijn plaat of film opzet. Dat heeft Beau vaderlijk goed begrepen.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden