null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnMerijn de Boer

Van mijn vader leerde ik dat je altijd een boek bij je moet hebben

Merijn de Boer

Mijn vader kwam met de boot naar Tunesië. Zijn laatste bericht vanuit Italië was dat hij tussen twaalf en één zou aankomen. Veiligheidshalve was ik om half twaalf in de haven, om daar te vernemen dat de ferry uit Civitavecchia om half drie aankwam.

Ik slenterde wat langs de dokken en keek naar de vissers in hun boten, die aan het lunchen waren na gedane arbeid. In een naar visafval stinkende steeg trof ik café Amor aan, volgestouwd met havenwerkers. Ik bestelde een muntthee en ging aan een tafeltje zitten. Ik was de enige in het café die niet rookte.

Om de paar bladzijden keek ik over mijn schouder, want aan het einde van de steeg was een smalle reep zee te zien. Door een raam had ik er precies zicht op, al kostte het mijn ogen moeite om hun werk goed te doen in die wolk van sigarettenrook die me omringde.

Ik keek vaker op mijn horloge dan in mijn boek

Al snel keek ik steeds vaker over mijn schouder. Ik geloof dat het Harry Mulisch was die niet kon werken of lezen als hij nog een afspraak had. Dat heb ik ook. Als ik om twee uur ergens moet zijn, kijk ik vanaf één uur vaker op mijn horloge dan in mijn boek.

Mijn vader heeft daar geen last van. Van hem leerde ik dat je áltijd een boek bij je moet hebben, voor het geval je ergens moet wachten. Ik wist zeker dat hij in mijn situatie met volledige concentratie zijn boek zou lezen, zonder zich iets aan te trekken van rokende havenwerkers of een naderende boot.

Mijn nervositeit werd nog wat vergroot toen ik bedacht dat de boot misschien wel eerder zou kunnen aankomen. Het was een broodjesverkoper die me had verteld dat de aankomsttijd om half drie was. Maar wat als hij het fout had of als ik hem verkeerd had verstaan? Dan stond mijn vader op de pier en zat ik in café Amor.

Bootreis over de Middellandse Zee

Ik klapte mijn boek dicht en wandelde terug naar de terminal. Daar had ik zicht op de complete havenmond van La Goulette. ­Turend naar de zee bracht ik de uren door. Tegen half drie voer de boot de haven in.

Mijn vader was een van de weinige passagiers die letterlijk voet aan wal zetten. Alle andere kwamen met hun auto uit de buik van het schip rijden.

Ongetwijfeld is het goedkoper om vanuit Italië naar Tunesië te vliegen. Bovendien doe je er dan niet een dag en een nacht over maar slechts anderhalf uur. Maar dan mis je wel een mooie bootreis over de Middellandse Zee.

Mijn vader had een heel goede reis gehad. Hij had veel kunnen lezen.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021. Lees zijn columns hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden