Opinie

Van Manen weer helemaal thuis bij Nationale Ballet

Vorig jaar nam Hans van Manen wat bozig afscheid van het Nederlands Dans Theater waar zijn werk nog maar mondjesmaat werd opgevoerd. Ted Brandsen, artistiek leider van Het Nationale Ballet, bood Van Manen daarop een nieuw thuishonk aan bij het gezelschap waar hij al tot 1988 aan was verbonden. Na achttien jaar afwezigheid maakt de meesterchoreograaf met 'Frank Bridge Variations' in het programma 'Master Moves' als huischoreograaf een magnifieke comeback.

'Frank Bridge Variations' is een 'typisch' Van Manen-ballet: doordrongen van zijn signatuur, blijvend verrassend in detaillering, luchtig ademend door de variaties. Ferme armen die zijwaarts geheven met losjes geknakte polsen naar de hemel reiken, de heupen uitdagend naar voren gestoken, nu verrijkt met subtiele wendingen van het hoofd. Het is even wennen dat zo specifieke bewegingsmateriaal weer eens helemaal op HNB-lijven toegespitst te zien, maar Van Manen is en blijft HNB op het lijf geschreven.

Tien dansers, waaronder twee hoofdkoppels, bewegen op negen van de elf delen 'Variations on a theme of Frank Bridge' van Britten, uitstekend uitgevoerd door Holland Symfonia. In weergaloze duetten toont Van Manen zich wederom meester in 'Less is more'. Een prachtig doorleefde Nathalie Caris en Altin Kaftira cirkelen rug aan rug om elkaar heen, zij daagt hem brutaal uit, hij lift haar in verlangend ongeduld met een prachtige 'Van Manen-eske' jongensachtige bravoure. Sefton Clarke is zoals altijd opvallend in een stoere maar gevoelig aftastende balts met Ji-Young Kim, ontroerend eindigend in een kwetsbare omstrengeling.

George Balanchine ontdeed het ballet van zijn narratieve keurslijf en varieerde de dansbouwstenen in zijn 'Symphony in C' (1947) op Bizets compositie tot een uitmuntend bouwwerk van muzikaliteit en glasheldere constructie. Door onwennig partnerwerk in met name de 'Allegro Vivo' verloor de vereiste klaarheid ditmaal helaas veel van haar glans. Alle lof echter voor 'The Second Detail' van William Forsythe uit 1991, nieuw op het repertoire en een aanwinst om trots op te zijn.

Voortgedreven door Thom Willems' curieuze mix van elektronische orgelklanken worden vliegensvlugge formaties met complexe solo's tot een miraculeuze balletconstructie verweven. Wat een mooi uitgebalanceerd programma!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden