RecensieConny Janssen Danst

Van huidhonger tot eenzaamheid: deze dansers tonen op indringende wijze hun eigen lockdown-situatie

Danser Remy Tilburg in zijn heel persoonlijke solo in 'Monuments in Solitude'.  Beeld Andreas Terlaak
Danser Remy Tilburg in zijn heel persoonlijke solo in 'Monuments in Solitude'.Beeld Andreas Terlaak

Dans
Conny Janssen Danst
Monuments in Solitude
★★★★☆

Alexander Hiskemuller

Danser Remy Tilburg laat zijn rugspieren rollen alsof het hoogspanningskabels zijn. Op het buitenpodium van het Amsterdamse Bostheater wordt zijn indrukwekkende naakte torso van boven belicht. Het is daardoor goed te zien hoe hij keer op keer zijn spieren aanspant, de armen gespreid, benen stevig aan de grond. Als hij zijn spieren weer laat vieren, voelt dat vanaf de tribune niet minder dan als een elektrische ontlading.

Heel even valt te vrezen dat de weergoden Tilburgs solo als uitnodiging zien om het hier in het bos flink te laten donderen. De toeschouwers zitten met een regenponcho aan, vanwege de dreigende luchten door medewerkers in rap tempo uitgedeeld. Gelukkig weten ook de solo’s van Hiro Murata, Liza Wallerbosch en Yanaika Holle het grotendeels droog te houden.

Fladderend als een vogel die wil uitvliegen

De voorstellingen in het openluchttheater in het Amsterdamse Bos vormen de aftrap van een minitournee van het intieme soloprogramma ‘Monuments in Solitude’ van Conny Janssen Danst. Volslagen ongepland, want er stond eigenlijk een grote locatieproductie in de Van Nellefabriek op stapel. Totdat corona roet in het eten gooide en de tien dansers van het Rotterdamse dansgezelschap van de ene op de andere dag voor drie maanden thuis kwamen te zitten. Artistiek leider Conny Janssen bedacht terstond een soloproject om haar dansers artistiek uit te dagen en hen fysiek in vorm te houden. In hun uppie in de studio, mét de opdracht te reflecteren op hun eigen lockdown-situatie. Het resultaat was zo indringend, dat Janssen vier solo's selecteerde en met de inmiddels wat lossere RIVM-richtlijnen afgelopen juni voor beperkt publiek presenteerde.

En nu dan een kleine herneming van deze wel héél persoonlijke solo's, die onderling zo verschillen dat alleen dát al fascinerend is om naar te kijken. Waar Remy Tilburg er in lijn met zijn fysiek een krachttoer van bouwt, met gevoelige ondertonen, is de solo van Hiro Murata een bijna nonchalante verkenning van hoe de inperking van vrijheid leidt tot eenzaamheid. Van een prachtige eenvoud is hoe hij de metafoor van toekijken ‘met de handen in de zakken’ de choreografie laat bepalen. De expressieve solo van Liza Wallerbosch is emotioneel aan de zware kant, toch maakt ze indruk. Fladderend als een vogel die wil uitvliegen maar niet kan, trappelend als een paard dat is vastgebonden.

De mooiste solo komt echter van Yanika Holle: een subtiele verkenning van haar ‘huidhonger’. Liggend op de grond probeert ze zichzelf te omarmen, maar er is een onzichtbare barrière tussen hand en huid. Dat beeld is zo sterk en invoelbaar; haar eigen verlangen naar contact wordt ook iets van ons – ook al hebben we van die rare regenponcho’s aan.

Voor de speellijst zie connyjanssendanst.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden