De kinderen hebben allemaal school via de laptop

Tv-columnMaaike Bos

Van de docu ‘#lockdocs’, over hoe kinderen met corona omgaan, krijg je tranen in je ogen

Het wemelt van de Trump-documentaires om de blonde wervelstorm nog te proberen te vatten. De kranten staan er bol van, ik ga daar niet overheen. Feit is dat niemand weet waar het nu heen gaat in de VS, noch hoe het de komende maanden hier in Nederland zal gaan. 

Een klein, intiem portret over hoe kinderen met corona omgaan, trok op de vroege zondagavond dan ook mijn aandacht. De korte documentaire ‘#lockdocs’ ging over omgaan met onverwachte omstandigheden.

Kinderen zitten net zo in deze halve lockdownsituatie als wij, en hebben daar ook hun gevoelens bij – daar staan we niet altijd bij stil. Voorafgaand aan #lockdocs kwam het ‘Jeugdjournaal’ met een coronaspecial voor kinderen en presenteerde ook de resultaten van een onderzoek dat het had laten uitvoeren door bureau No Ties onder kinderen tussen de 9 en 12 jaar. Wat blijkt? Acht op de tien kinderen maken zich een beetje, of heel erg zorgen over corona. En ruim tweederde is bang dat de scholen weer dichtgaan. Ze vervelen zich nu al vaker, zeggen ze in het onderzoek, en bijna twee op de drie zijn vaker bang of verdrietig.

Na zes weken de straat op

Gelukkig kon viroloog Annemiek van der Eijk in de studio die angst voor dichte scholen wegnemen. Uit onderzoek blijkt, zo vertelde ze, dat maar 3,2 procent van de coronabesmettingen bij kinderen onder de 12 jaar heerst. Weinig besmettingsgevaar dus, niet in verhouding tot de schade om kinderen maar weer te isoleren.

Viroloog Annemiek van der Eijk in de JeugdjournaalstudioBeeld Maaike Bos

Met die informatie in het achterhoofd keek het heel anders naar de Zapp-documentaire #lockdocs (Human) van Sanne Rovers, die eerder al de dromerige adolescentiefilm ‘De wereld van Kim en Bob’ maakte, en het prijswinnende ‘De spelende mens’ met veelzeggend beeld zonder tekst. Bij Rovers gaat het sterk om de belevingswereld van haar subjecten, en in #lockdocs duikt ze in die van kinderen. Of eigenlijk laat ze hen via Zoom en mobieltjes zelf verslag doen.

De blonde Joaquín (11) in Barcelona weet hoe lekker de lentezee is, waarin hij niet mag zwemmen. Na zes weken mag hij eindelijk weer de straat op. Als een hondje zo blij stept hij buiten zijn rondjes. Stiekem gaat-ie ook even zwemmen. Armen wijd richting de ondergaande zon – vertederend.

Joaquín gaat stiekem weer zwemmenBeeld Maaike Bos

Lucia (11) woont eigenlijk ook in die stad, maar zit vast op het Spaanse platteland. Ze mocht niet eens naar de begrafenis van haar opa. In prachtige beelden zoekt zij troost bij de vriendschap met een slak die ze op haar arm laat kruipen.

De kinderen hebben ook hun afleiding, ze volgen online les, knutselen met papier-maché, bakken cupcakes. En ze vragen elkaar via Zoom hoe het gaat. Zo horen ze verhalen over angst om de gezondheid van een ziek broertje bijvoorbeeld, of om een kwetsbare vader die prompt een maand het huis uit is. 

Ook Mika (9) in Noord-Italië kan zijn moeder al maanden niet knuffelen, omdat zij voor coronapatiënten zorgt. Ze woont in een hotel. “Ik wist dat ze het niet zou krijgen”, bezweert Mika over corona bij zijn moeder. Even later klinkt hij minder zeker: “Of dat ze in ieder geval niet dood zou gaan als ze het had”. Rustig praat hij verder: “Ik ben trots op haar, want ook áls ze doodging, heeft ze tenminste heel veel mensen geholpen om niet dood te gaan”.

Een kind neemt de wereld zoals hij is, en ik krijg tranen in m’n ogen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden