Review

Vallen, op stelten staan en veel lawaai maken

De gitarist ziet eruit als een zombie uit 'Night of the living dead', de toetsenist als Lurch uit de 'Addams Family' en de bassist zou niet misstaan in een sm-film. Welkom in het griezelkabinet van shockrocker Marilyn Manson. Hoewel shockrocker? Voor een performer die door sommige conservatieve Amerikanen als de verpersoonlijking van de anti-Christ wordt gezien, zette Manson donderdag in de Heineken Music Hall een opvallend brave show neer.

In de Verenigde Staten heeft de voormalige muziekjournalist met zijn excentrieke verschijning, zijn snoeiharde metal-muziek en zijn provocerende teksten al menigeen op de kast gejaagd. Het hoogtepunt van de 'heksenjacht', zoals Manson het zelf noemde, kwam toen de media ten onrechte meldden dat de jongens die op de Columbine Highschool een bloedbad aanrichtten naar zijn muziek luisterden. Het bericht bleek niet te kloppen, maar toen was Manson voor veel conservatieve en gelovige Amerikanen al de perfecte zondebok geworden.

Ook in Nederland was niet iedereen helemaal gerust op zijn komst naar ons land in het kader van de 'Against All Gods Tour'. Na afloop van het Amsterdamse concert was de stichting 'Naar house' aanwezig om de concertgangers op te vangen. De evangelisten hadden zich de moeite kunnen besparen, want als het enige Nederlandse optreden iets aantoonde, was het wel dat we ons over Manson geen zorgen hoeven te maken. Niet alleen heeft iedere goede verstaander allang kunnen constateren dat Manson allerminst een satanist is, maar alleen op provocerende wijze kritische kanttekeningen plaatst bij thema's als religie en politiek.

Ook bleek in Amsterdam het schokkende gehalte van zijn shows alleszins mee te vallen. Zeker, als er in de krochten van de hel muziek wordt gedraaid, zou die wel eens kunnen klinken als de muziek van Manson. De achttien songs die de man, die die zijn artiestennaam ontleent aan filmster Marilyn Monroe en massamoordenaar Charles Manson, ten gehore bracht draaiden allemaal om wild gierende gitaren, beukende drumritmes en krijsende vocalen die de trommelvliezen op de proef stelden. Maar dat kennen we ook van tal van andere metal-acts en was daarmee allerminst vernieuwend of schokkend te noemen.

Op sommige songs was het goed meehossen, maar het was tegelijkertijd tekenend dat de sterkste momenten van de show samenvielen met covers van nummers van de Eurythmics, Depeche Mode en Soft Cell.

Bovendien bleek de live-show van Manson niet half zo schokkend als zijn vooruitgesnelde roem deed vermoeden. Met zijn zwarte make-up, blikkerende metalen tanden en gekleurde contactlenzen zag Manson eruit als een androgyne kruising tussen een alien en langbenig creatuur uit nachtmerries. Maar qua live-performance kwam hij niet verder dan dreigend rondstappen op stelten en veelvuldig over het podium rollen. En daar zal in Nederland toch niemand door van zijn stoel vallen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden