RecensieDans

Uiteindelijk mag iedereen elkaar in de armen vallen

Beeld Sjoerd Derine

Ish Dance Collective en Het Balletorkest
Nachtraven
★★★

Harpiste Jet Sprenkels bespeelt haar instrument midden op het podium. Breakdancer Oscar Starink, met zijn blonde kuif en elastieken benen, cirkelt om haar heen. In het Transformatorhuis op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam laat hij Sprenkels’ ijle, waterige klanken resoneren in zijn halsbrekende horizontale flip in de lucht. De breakdance, die doorgaans showgericht is en bedoeld om te imponeren, krijgt in samenspraak met de harp een diepere, serene onderlaag. Alsof je even in de ziel van de lefgozer mag kijken.

Het is een ontroerend moment in de voorstelling ‘Nachtraven’ van Ish Dance Collective in samenwerking met Het Balletorkest. Om van de coronanood een deugd te maken, is de kille fabrieksruimte omgetoverd in een warme, intieme nachtclub: tafeltjes rond het podium, knus lampje erop en een drankje erbij. Zo kan de anderhalve meter afstand tussen de toeschouwers gegarandeerd worden en is het nog gezellig ook. 

Een pretentieloze show

Deze opstelling dwingt bijna wel tot een revue-achtige mon­tage van de voorstelling. En die krijgen we: Nachtraven is een ­pretentieloze show van muzikale dansnummers, bedoeld om het publiek een leuke avond te bezorgen. Dat dit heel goed mogelijk is met een combinatie van hiphop, breakdance en klassieke muziek hebben de makers Marco Gerris (Ish) en Jan Pieter Koch (Balletorkest) meermalen bewezen. Waar in vorige producties het accent op de dans lag, is Nachtraven vooral een muzikaal genoegen. Met pretogen spelen de hout- en koperblazers en slagwerkers van Het Balletorkest zich door een wijd repertoire van Stravinsky tot Piazzolla. Tussendoor een lekkere dj-set en de prachtige zangeres Noa Koch. Zij maakt indruk met een compleet eigen soulgeluid, kwetsbaar en stevig tegelijk.

Marco Gerris heeft beschikking over voortreffelijke dansers, bij wie hiphop in het lijf zit gegoten. Maar de rode draad die hij door de verschillende dansnummers laat lopen, doet een beroep op dramatische capaciteiten die de meesten van hen niet hebben. Door de scènes heen zien we – grofweg – een eenling die toenadering zoekt tot de groep, maar dat wrikt en wringt, op een ­ruttiaanse ‘elleboogbegroeting’ na. Inderdaad: Gerris vertaalt de afgelopen lockdownsituatie, een soort van, in dans. Soms serieus, meestal luchtig en op het cartooneske af. De berusting die volgt, wordt uitgebeeld in tai chi en yogaposes.

De subtiliteit die het een-tweetje van de harpiste en de b-boy zo sterk maakt, ontbreekt verder dus wel een beetje. Toch is Gerris’ grote-stappen-snel-thuisbenadering ook z’n kracht: de finale knalt-ie er gewoon lekker in. Een vrolijk feest van latin moves en hiphop, en ja, uiteindelijk mag iedereen elkaar in de armen vallen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden