Review

Uit de la haalde Mario Cerne een stapel gedichten van Saba

'Afscheid / Ach vrienden jullie weten, en ik ook: / gedichten schrijven is als bellen blazen; / één stijgt omhoog en één vervliegt als rook.' Dit is het gedichtje waarmee het boek 'Serene wanhoop' van Umberto Saba (1883-1957) afgesloten wordt, maar de dichter is hier te bescheiden. Zijn poëzie beklijft wel degelijk. Tijdens een bezoek aan Triëst ging de vertaalster Ike Cialona naar het antiquariaat dat van Saba was geweest en dat nu wordt gedreven door Mario Cerne. Tijdens dat bezoek haalde Cerne een stapel schriften uit een la waarin Saba al zijn gedichten van voor 1945 had genoteerd. Uit deze schriften heeft ze een selectie gemaakt. De handschriften met de Italiaanse tekst staan naast de vertaling. Er zijn geen gedichten uit de periode na 1945 opgenomen, omdat daar geen handschriften van waren. Het is in zeker opzicht een vreemd selectiecriterium, maar het heeft wel een mooi vormgegeven boek opgeleverd.

'Serene wanhoop' is een passende titel voor de bundel, de toon is over het algemeen melancholiek en berustend: 'het is denken / aan sterven dat, ten slotte, helpt te leven.' De gedichten gaan over de stad Triëst, waar Saba het grootste deel van zijn leven heeft gewoond, over de vrouwen (en mannen) in zijn leven, en over zijn jeugd. De vroegere poëzie is nog vrij verhalend, de latere gedichten zijn korter en beeldender, meer sfeertekeningen.

Voor de lezer die iets meer over Umberto Saba te weten wil komen heeft Ike Cialona een uitstekend nawoord geschreven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden