Interview

Typhoon gaat vol vuur op de klassieke toer

Glenn de Randamie, Typhoon, rapper, zanger Beeld Martijn Gijsbertsen

Voor hun traditionele januari-tournee werkt Amsterdam Sinfonietta dit jaar samen met rapper Typhoon. 'Ik ga heel lekker op deze uitdaging.'

Typhoon gaat het niet eens proberen: klassiek zingen tijdens zijn samenwerking met Amsterdam Sinfonietta. Niet dat hij het niet durft, maar de rapper uit Zwolle heeft wel énige zelfkennis. En hoe heerlijk hij het ook vindt dat dit project zijn grenzen weer wat oprekt, hij stapt er liever niet overheen.

"Kijk: rappen doe ik al mijn hele leven. Ik spring en stuiter over het podium en nog steeds zul je geen verschil horen met de opnames. De delivery, de flow, dat komt allemaal vanzelf. Maar zingen met zo'n strijkersgroep vraagt een hele andere techniek!"

Aan de vooravond van de traditionele januaritournee 'Breder dan klassiek' van Amsterdam Sinfonietta verheugt de Zwolse rapper Typhoon, oftewel Glenn de Randamie (33), zich erop hoe het strijkersgezelschap hem uit zijn comfortzone gaat trekken. Het is de zestiende editie van Breder dan klassiek, de concertreeks waarbij Amsterdam Sinfonietta samenwerkt met een artiest van buiten de klassieke wereld.

De tekst loopt door onder de video van een DWDD-optreden van Typhoon en het Amsterdam Sinfonietta.

De geëngageerde rapper brak in 2014 door met zijn succesalbum 'Lobi da Basi', maar dit wordt geen Lobi-met-strijkers, verzekert hij. Nummers ervan zullen wel voorbij komen, zoals een kalmere versie van 'Hemel Valt'. Maar ook standards als 'When I Grow Too Old To Dream', eigen composities van Sinfonietta, en werk van de Vlaamse jazzpianist Jef Neve, special guest op deze tournee, met wie Typhoon het afgelopen jaar al op North Sea Jazz samenwerkte.

Hij gaat minder rappen en meer zingen: "Ik moet echt van elk woord eerst even voelen waar het in mijn gehemelte zit. Ik zing hierbij veel minder vanuit mijn kracht en veel meer vanuit techniek. Ik leer echt verschrikkelijk veel van deze samenwerking, ook over mijn lijf. En écht klassiek zingen zit nu eenmaal niet in mijn bereik, dus dat moet ik ook maar niet gaan proberen.

"Het is een uitdaging", grinnikt hij. "En daar ga ik heel lekker op." Hij nam al enkele zanglessen en doet het in de voorbereiding rustig aan: een paar glaasjes minder met de feestdagen dan gebruikelijk. Want hij werkt hier met de wereldtop, zegt De Randamie, en hij gaat in ieder geval zijn best doen om daar niet voor onder te doen.

Het ensemble, onder leiding van violiste Candida Thompson, werkte vorig jaar samen met Rufus Wainwright, het jaar ervoor met Wende Snijders. Dat concert zag De Randamie, in het Zwolse Theater de Spiegel. "Ik vond dat een van de mooiste concerten die ik ooit heb gezien. Dat heb ik haar laten weten. Zij koppelde mij vervolgens aan Willem de Bordes, programmeur van Sinfonietta. Zo is het balletje gaan rollen."

Waarom past dit bij jou?

"Het hoort een beetje bij de muzikale reis die ik maak. Ik vind klassieke muziek heel erg mooi, maar ik ben er nooit echt ingedoken. Het programma is door mij en De Bordes samengesteld. In de voorbereiding stuurde ik hem een aantal hiphopnummers ter inspiratie en hij stuurde mij klassieke stukken terug. Dit is voor mij een manier om weer met een nieuwe stroming in contact te komen.

"Drie arrangeurs namen mijn muziek onder handen. En eerlijk, toen ik hoorde wat voor draai ze met die strijkers aan mijn muziek gaven, kreeg ik tranen in mijn ogen. Het was alsof ik een rol speelde in een jarendertigfilm. Het is te gek om te horen waar je eigen muziek naartoe kan gaan."

De Randamie werkte jarenlang aan zijn succesalbum Lobi da Basi. Hij sleutelde zorgvuldig aan het geluid, stelde kieskeurig zijn Titanenband samen en doorgrondde verschillende muziekgenres die hij tijdens zijn reizen tegenkwam. En nu moet er met een maandje repeteren een heel klassiek muziekprogramma worden opgezet. "Klopt, maar deze orkestleden zijn de besten in hun vak. Ze zijn enorm goed op elkaar ingespeeld. En ik word bijgestaan door mijn gitarist en producer Dries Bijlsma, die samen met Jef Neve mijn basis vormt."

Bij de Titanenband ben jij duidelijk de bandleider. Nu leg je je muziek in handen van anderen.

"En dat is heerlijk. We houden allemaal van de muziek, we zijn allemaal verhalenvertellers met hetzelfde doel - het zoeken van verbinding. Het is heel tof om zo'n blik van buiten op je muziek te hebben - dan besef je zelf ook weer waarmee je bezig bent."

Zijn er Typhoon-nummers die zich totaal niet leenden voor deze samenwerking?

"Nou, het gaat er vooral om - wat wíl je doen? Zo blijven we af van 'Zandloper', omdat het in de lijn der verwachting ligt, we konden daar met gemak harde cellopartijen onder zetten. Maar we blijven er misschien ook vanaf omdat dat nummer heel erg bij de Titanenband hoort."

Hoe is het trouwens met je band?

"Goed! Ik geef toe, het is misschien een beetje stil rond Typhoon en de band, maar in de tussentijd pikt iedereen eigen projecten op. Dat is ook nodig, want je kunt niet jaren aan de gang blijven met dezelfde muziek."

Voordat Lobi da Basi verscheen nam je verschillende muziekstijlen onder de loep. Is dit project onderdeel van onderzoek voor je volgende plaat?

"Zeker. En voor mij werkt het niet zo goed om die verkennende fase samen met de band te doen. Want het is uiteindelijk mijn verhaal.

"Pas als ik weet wat dat is, kan ik samenwerken met andermans verhalen. We zijn geen band als The Rolling Stones die samen in een oefenhok hun nummers schrijven. Dat is goed, dit is wat bij mij past."

Aan Lobi da Basi heb je destijds lang gewerkt.

"Nou, ik ben nog steeds best streng voor mezelf. Er zou aanvankelijk een plaat worden gemaakt van onze afgelopen theatertour, Moro Lobi, maar dat hebben we losgelaten. De muziek werd niet zo vrij zoals ik zou willen dat het was. Dus heb ik gezegd dat we ons ergens anders op zouden gaan richten."

Je werkt dit jaar aan twee documentaires: je ging op zoek naar je familiegeschiedenis, en je bent net terug uit de VS voor een serie over Martin Luther King. Neem je dat mee in je muziek?

"Ik wil vooral iets met die urgentie. In de VS zag ik hoe mensen het gevecht niet uit de weg gaan. Op onze laatste draaidag kwamen we terecht in een demonstratie tegen politiegeweld in St. Louis. Zat ik daar op de eerste linie. Dat werd best heftig. Hier lezen we de hashtags #BlackLivesMatter en #TrayvonMartin - maar daar voel je het echt.

"Ik weet nog niet hoe ik het ga gebruiken. Ik ben continu aan het schrijven, maar meer om te verwerken wat ik heb gezien. Daar zit dan vast wel iets bij, een zinnetje, waarvan ik later denk, hé, daar ga ik wat aan hebben. Ik schrijf in stappen."

Ben je nog altijd een tobber?

"De randjes worden iets minder scherp. Ik kan wat meer relativeren dan toen ik aan Lobi da Basi werkte. Maar in de VS moest de regisseur me echt uit die demonstratie wegsleuren. Ik wilde niet aan de zijlijn blijven staan. Dat vuur brandt nog.

"Sinds 2014 zeggen veel mensen tegen me dat ik wel op een wolk zal zitten. Maar als je vandaan komt waar ik vandaan kom, zullen je voeten altijd pijn blijven doen van de weg die je hebt bewandeld."

We praten dus verder bij dat volgende album - wanneer?

Lachend: "Ik beroep me nog even op mijn zwijgrecht."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden