null Beeld

Tv-columnMaaike Bos

Tygo Gernandt zegt dingen die een ander niet zegt

Donderdag was alweer de laatste Tygo in de jeugdcriminaliteit (EO), en dat wilde ik niet ongemerkt voorbij laten gaan. Kijk, een ‘Tygo’ is een ‘Tygo’. Of Gernandt zich nu inwerkt in het drugswereldje (Tygo in de GHB, 2018), in de waanzin en labels van de psychiatrie (2019 en 2020) of de wereld van misdadige jongeren, hij neemt altijd zichzelf mee. Die manen die hij veelvuldig opschudt, die modieuze strakke broeken en de hippe gebaartjes. Toch verschuilt hij zich daar niet achter, waardoor hij je voor zich in neemt.

De programma’s hangen wel erg aan zijn persoonlijkheid. In de intro struint de acteur met boeventronie in capuchon langs gerolluikte winkels. Een flashback naar zijn Gouden Kalf-rol als crimineel in Van God Los. Dan spreekt hij plechtig over jeugdcriminaliteit. “Hebben we dit steeds groter wordende probleem als samenleving in de hand? Mijn naam is Tygo Gernandt, en dit is mijn zoektocht.” Blik in de camera. “Cut”.

Er moet een visie achter zitten dat die series zo aan ‘zijn zoektocht’ gekoppeld zijn. Optie één: tegenwoordig moet elk onderwerp aan een persoon hangen, dat geeft jongere kijkers een ‘instapmoment’. Optie twee: het is een disclaimer. Gernandt mag zich erin verdiepen, maar hoeft niet volledig te zijn. Dit is geen Zembla.

Mee naar binnen, in huis en hart

Hij lepelt dan ook geen jeugdrecidivecijfers op, of overzichten van gestrafte jongeren en de ontwikkeling daarin de afgelopen decennia. Wel spreekt hij er een paar, in wie hij maanden heeft geïnvesteerd, en bezoekt hij een strenge, en een meer open jeugdgevangenis. Hij gaat ook weer langs bij de vader van Nick Bood die als zestienjarige is vermoord om een wietschuld van tweehonderd euro. Een van de drie jeugddaders zat twee weken vast, en heeft alweer een nieuwe moord gepleegd.

Cijfers zouden misschien een breed overzicht geven, maar nog geen inzicht, lijkt Gernandts boodschap. Met zijn gesprekken neemt hij ons bij die jongens mee naar binnen, in hun huis én hart.

Dat is dus optie drie voor die persoonlijke aanpak. Tygo Gernandt is een betrokken, lieve jongen (belt zijn moeder dagelijks om te zeggen hoeveel hij van haar houdt, vertelde hij vorig jaar in Tien Geboden). Hij weet hoe het is om aan de donkere kant te staan, verslaafd aan de coke, en heeft zijn kantelmoment aangegrepen om eruit te klimmen. Elke keer wanneer hij bij de criminele Germaine (18) op de bank zit, of bij die explosieve Nick met zijn ADHD en ontwikkelingsstoornis PDD-NOS, zie je in zijn achterhoofd nog de hoop opflikkeren. Vanuit die hoop zegt hij dingen die een ander niet zegt.

Niet meer potsierlijk

Hij vraagt Germaine of hij spijt heeft en hoe hij zijn dag doorkomt: somber en met flashbacks. “Ik eindig dood, of tussen vier muren”, denkt deze achttienjarige al. Voor het eerst bespreekt hij dit met iemand. Geeft dat motivatie om zijn leven iets te beteren?

Aan jeugdzorgkind Nick vraagt Gernandt wat hij later zélf wil: “Een eigen bedrijfje, een losstaand huis.” Gernandt: “Maar ik zie geen stappen! Als jij het kunt opgeven om tegen jezelf te spelen, oh man, dan zie ik echt the sky is the limit, he, dan kun je gewoon gáán.”

Dat lijkt even aan te komen. Als Tygo het tegen je zegt, is het wat. Hij doet het zo aandachtig dat zijn amicale afscheid van Nick niet eens meer potsierlijk klinkt. “Lieve man dank je wel. Dikke kus lieffie. Het allerbeste hè.”

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden