Review

Tussen wal en schip beland

Door het doekentekort in de Nederlandse steden wordt de lijst met opmerkelijke Amerikaanse en Europese filmproducties die de Nederlandse bioscoop niet halen, langer en langer. De samenstellers van het speciale zomerprogramma 'Best of the fests' grijpen in en laten zien wat de Nederlandse bioscoopbezoeker zoal wordt onthouden, van Carine Adlers mooie kleine Engelse debuut 'Under the skin' tot de Franse psychologische thriller 'Au coeur de mensogne' van de oude getrouwe Claude Chabrol.

Films die eerder in de Nederlandse bioscopen te zien waren, krijgen jaarlijks via het speciale zomerprogramma Cinema Boulevard een herkansing in de filmhuizen. Het is een rijk gevarieerd programma met zo'n tweehonderd titels, dat filmliefhebbers in de gelegenheid stelt favorieten opnieuw te gaan bekijken of verzuimde films in te halen. Een verrassende aanvulling is dit jaar het eerder genoemde themaprogramma 'Best of the fests', waarin elf films zijn opgenomen: van Woody Allens 'Deconstructing Harry' tot een vaderlandse filmproductie als 'Regrets' van het regisseursduo Erik Lieshout en Arno Hagers. Zij gebruikten het korte verhaal 'Papa is dansen' van Theo van Gogh als basis voor een opvallend vormgegeven drama tussen een jonge gynaecoloog (een rol van Thom Hoffman) en zijn doodzieke patiënte (Jonna Koster).

In het inmiddels beroemde geval van 'Deconstructing Harry' ging de distributeur (Concorde) failliet en belandde de film op de plank om nu in het najaar, met een vertraging van bijna twee jaar, alsnog door een nieuwe distributeur (Indies) te worden uitgebracht, op de voet gevolgd door Woody Allens 'Celebrity' (1998). In het geval van 'Regrets', dat zijn première vorig jaar beleefde op het Nederlands Filmfestival, liet de distributeur (het Filmmuseum in Amsterdam) het na wat problemen rond de productie afweten. Het regisseurskoppel had daarna het nakijken. Toegegeven, de distributieperikelen rond bovengenoemde films zijn wat extreem. In de meeste gevallen gaat het vooral om films die succes boekten op internationale festivals, maar die door het doekentekort in de Nederlandse steden tussen de wal en het schip belandden. In het beste geval vormt de videotheek voor zo'n film een alternatieve thuishaven, zoals voor de fraaie psychologische studie 'Under the skin' waarin de 19-jarige Iris na de dood van haar moeder de greep op het leven verliest. Middels de nachtelijke dwalingen door Liverpool toont de Engelse debutante Carine Adler zich een duidelijke zielsverwant van grootmeesters Ken Loach en Mike Leigh. Maar in haar vormgeving kiest Adler voor de moderne Wong Kar-wai-variant, met het speelse 'handheld' camerawerk van Loach' cameraman Barry Ackroyd als opvallendste troef. Met het sterke spel van de jonge Samantha Morton (die als actrice inmiddels is opgepikt door Woody Allen), groeit 'Under the skin' uit tot een van de indrukwekkendste films in het programma. Evenals 'Regeneration' van de Schot Gillies McKinnon, die in eerste instantie in de videotheek belandde om daarna alsnog in de bioscoop te worden vertoond, en evenals 'The apostle' van de regisserende Amerikaasne acteur Robert Duvall die via een tijdelijke import door het Filmmuseum werd gered, verdient 'Under the skin' beter.

Een film die ook volkomen biologeert is 'Nettoyage a sec' van de Franse regisseuse Anne Fontaine, hoewel het heftige en abrupte slot bijna als stijlbreuk kan worden ervaren. Fontaine volgt twee brave middenstanders in een Frans provinciestadje wier sluimerende seksuele verlangens na vijftien jaar hard werken in de stomerij boven water komen drijven.

Katalysator is de beelschone androgyne nachtclub-acteur Loic, een mysterieuze, engelachtige verschijning die het leven van echtelieden Nicole en Jean-Marie in een spannende stroomversnelling brengt. Het acteurstrio is fantastisch, met Miou-Miou en Charles Berling als het getormenteerde echtpaar voorop. De manier waarop Fontaine de psychologische spanning opbouwt maakt zeker indruk.

'Best of the fests' is een welkome, zij het wat pijnlijke aanvulling op het Nederlandse bioscoopaanbod. Het is bij lange na niet compleet, getuige de ontbrekende verdiensten van regisserende acteurs als Vincent Gallo ('Buffalo '66'), Gary Oldman ('Nil by mouth'), Peter Mullan ('Orphans') en last but not least Tim Roth ('The war zone'). Je zou er zelfs een apart mini-festival aan kunnen wijden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden