Filmrecensie

'Tulipani' verandert plotseling en onnodig in een historisch drama

'Mijn kinderen zullen nooit natte voeten hebben.'Beeld filmdepot

Tulipani 

Regie Mike van Diem

Met Gijs Naber, Anneke Sluiters, Giancarlo Giannini

★★★☆☆

Iemand heeft ooit bedacht om een raketlancering te laten zien als personages in een film met elkaar vrijen - als knipoog naar de censuur - maar regisseur Mike van Diem ('Karakter') lost het anders op. 's Avonds wordt er gevreeën, de volgende ochtend staan duizenden tulpen in bloei. Het typeert de humor van dit aanvankelijk goedgehumeurde drama waarmee het Nederlands Film Festival morgenavond aftrapt.

Na de watersnoodramp van 1953 heeft Gauke genoeg van natte voeten. Zijn kinderen zullen nooit natte voeten hebben, schrijft hij in een brief aan de vrouw die hij net afgelopen nacht bezwangerde in de Zeeuwse noodopvang. Want zo makkelijk kan het gaan. Al even soepel verkoopt hij die ochtend zijn boerderij en stapt op de fiets naar het zuiden. Zodra hij een huis heeft geregeld, kan ze overkomen. In een komische montage zie je de Zeeuw voor een scherm met zwart-wit beelden van onder meer de Eiffeltoren door Europa fietsen. Ergens in Italië valt hij van z'n fiets, dus daar gaat hij wonen.

Vlotheid

Grote stappen gauw thuis, kun je denken, maar het is precies de luchtigheid en vlotheid die Van Diem ambieert. Wanneer Gauke tegenover de lokale maffia komt te staan omdat hij weigert protectiegeld te betalen ('waar ik vandaan kom, werken we voor ons geld'), gaat de Zeeuw ze als een kung fu-expert te lijf. Het past allemaal perfect tot de film besluit van richting te veranderen en serieus te worden.

Het verhaal wordt verteld aan Gauke's dochter Anna. Zij keert in 1980 na de dood van haar moeder terug naar het Italiaanse dorp om uit te vinden hoe het zit met haar familiegeschiedenis. Want dat de vrouw die ze zojuist heeft begraven niet haar echte moeder is, wist ze al, maar wie is het dan wel?

Te plotseling

Het heeft allemaal te maken met (maar liefst) twee drama's die op driekwart van de film nogal uit de toon vallen. Het gaat te ver om het een stijlbreuk te noemen maar zulke drastische wendingen verwacht je alleen in een waargebeurd verhaal, waarin nu eenmaal de gekste dingen kunnen gebeuren. Tenzij deze film iets wil zeggen over de valse onschuld van de Italiaanse plattelandsidylle die je nogal eens in films gepresenteerd krijgt, maar dat is onwaarschijnlijk: daarvoor draait het in het eerste driekwart van de film teveel om de eigenaardigheid van een Zeeuwse boer die tulpen komt kweken in Italië.

'Tulipani' wordt een tragikomedie genoemd maar dat is een vergissing. En misschien is die vergissing het onderliggende probleem van de film. Tragikomedie betekent niet: eerst een deel komedie en dan een deel tragedie. Een tragikomedie laat zien dat tragedie en komedie in elke handeling en op elk moment van de dag onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In 'Tulipani' verandert de vrolijke idylle van die koppige Zeeuwse boer onnodig en te plotseling in een historisch drama.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden