Review

Truman Capote afgeschilderd als een eenzaam en tragisch figuur

Het is even schrikken als de Amerikaanse acteur Philip Seymour Hoffman begint te praten als de Amerikaanse schrijver Truman Capote. Het kinderlijke, aanstellerige stemmetje heeft in eerste instantie iets weg van een karikatuur. Je moet er niet aan denken dat de rol in handen was gevallen van een minder bekwame acteur.

Belinda van de Graaf

Hoffman - een paar weken geleden bekroond met de oscar voor de beste acteur - speelt het klaar om de makkelijk te parodiëren rol van de homoseksuele schrijver volkomen geloofwaardig neer te zetten, en verschillende dimensies te geven.

Hij is eind jaren vijftig de gevierde schrijver van 'Breakfast at Tiffany's' die zich even makkelijk in het literaire wereldje beweegt als op Broadway en in Hollywood. Achter de frivole gangmaker van de Newyorkse jetset schuilt ook een eenzame, tragische figuur die in de film 'Capote' ruim baan krijgt.

Wat dat betreft verschilt Bennett Millers 'Capote' niet zoveel van Martin Scorsese's 'The Aviator', ook een film over de ondergang van een historische Amerikaanse figuur met buitensporige ambities (vliegtuigpionier, miljardair en Hollywood-filmer Howard Hughes). Als film is 'Capote' minder gelikt, maar de tragiek van de excentriekeling, de eenzame hemelbestormer klinkt in alles door.

Eind 1959 gaat Capote samen met journaliste en jeugdvriendin Harper Lee (die in 1960 haar roman 'To Kill A Mockingbird' publiceert) op pad naar Kansas om voor The New Yorker een verhaal te schrijver over de vier-dubbele moord op een boerengezin. Capote wil aantonen dat non-fictie even boeiend kan zijn als fictie. Het genre van de non-fiction novel - zoals Capote het noemt - is op dat moment nog onbetreden terrein. Wat hij niet voorziet is dat het 'uitstapje' naar Kansas zes jaar in beslag zal nemen, en dat hij uitgebreid kennis zal maken met de twee moordenaars die gepakt en berecht worden, en tot de doodstraf veroordeeld.

De film - die in grote lijnen de Capote-biografie van Gerald Clarke volgt - suggereert dat hij op de mooiste moordenaar ook verliefd wordt.

Wat de film zo interessant maakt, is dat Capote wordt voorgesteld als de duivel, de vampier die uiteindelijk niets liever wil dan dat de doodstraf wordt voltrokken, zodat hij zijn roman 'In Cold Blood' (1966) kan voltooien. Het zijn niet alleen de filmmakers die de vergelijking tussen de moordenaars en de schrijver trekken (wie is hier in koelen bloede bezig?), de schrijver zegt zelf dat ze 'uit hetzelfde huis' komen. Capote is alleen via de voordeur naar buiten gegaan, de moordenaars via de achterdeur.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden