Review

Trijntje Oosterhuis

'Billie Holiday is niet te imiteren', stelt zangeres Trijntje Oosterhuis. Op haar jongste live-schijfje gooit ze zich niettemin dapper in het diepe met nieuw gearrangeerd werk van Lady Day.

Armand Serpenti

Ook Gershwin komt ruimschoots aan bod. Pianist en Gershwin-specialist Wayne Marshall begeeft zich als muzikaal leider met de strijkers van het Amsterdam Sinfonietta, het jazzorkest The Houdini's en frontvrouw Trijntje op het raakvlak van klassiek, jazz en pop, een combinatie die Gershwin een tijdloze status bezorgde. Bij Holiday ligt dat anders: hoe vernieuwend haar werk ook gebracht wordt, altijd blijft die beladen buiten-muzikale context doorklinken in elk woord dat ze ooit voor de microfoon bracht. Daar kan Trijntje uit de polder niet omheen. Technisch is bij Oosterhuis alles tiptop, al lijkt de emotie in haar stem meer te stoelen op training dan op vrijuit zingen en doet het prikkerige geluid dat haar spectrum domineert al snel monotoon aan. Aan voorzichtigheid -een nare hebbelijkheid van legio jazzvocalisten- heeft de van oorsprong popzangeres een broertje dood en dat maakt veel goed. Het Amsterdam Sinfonietta strijkt soms syncopisch als blazers in een bigbandsetting maar meestal is gladheid troef. Jammer, want daardoor worden de puike soli van trompettist Angelo Verploegen en trombonist Ilja Reijngoud te veel gemarginaliseerd. Een sfeervol album, op het muzakkerige af en op maat gesneden voor de Amerikaanse markt.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden