Opinie

Toneeldingetje over werkende vrouw

Gewapend met laptop en mobiel op wandeltocht door de Sinaï-woestijn, om even los te komen van zakelijke beslommeringen en nader tot elkaar, zonder één man. Als dat geen hedendaags bedrijfsuitje is?!

Althans, geen man? Er is natuurlijk wel een exotische gids met kamelen, die hoog in de verlaten zandheuvels maar met z'n vingers hoeft te knippen of, hup, de hormonen ellebogen zich weg van elke solidariteit. Want ja, je kunt met vier vrouwen al ruim twintig jaar een goed lopend bedrijfje hebben gerund, daar heb je natuurlijk wel iets voor moeten doen, sorry, nalaten. Zo rond de vijftig willen de frustraties dan wel 's flink gaan opspelen als ouderdom en huiselijke eenzaamheid in het verschiet liggen.

Bazin Riet tobt met een man die ervandoor is en een internaatszoon die haar nooit meer wil zien. Anouk waant zich wekelijks belaagd door aanranders en verkrachters. Mylène is een overjarige Lolita met angst voor borstkanker, waarvan de onderzoeksuitslag negatief blijkt: zie-je-wel-(huil-huil)-maar-dat-betekent-juist-dat-je-het-niet-hebt-(hoi-hoi). Terwijl Dee als moderne spijtoptante haar twee geaborteerde kindjes betreurt en de lijfelijke aftakeling bekermt: je-gezicht-kan-je-liften-en-je-lichaam-verbouwen-maar-je-handen-o-o-o-wat-erg. Intussen houdt de een het natuurlijk stiekem met de man van een ander, en hangt een meereizende stagiaire sluw de vuile was van onderling verraad en misbruik van subsidiegelden buiten.

Ziedaar vrouwentheater anno 2002. Over wat het de geëmancipeerde werkende vrouw eigenlijk allemaal heeft opgeleverd. En 'niet eens in de gaten dat het DE MOOISTE TIJD was', zoals Ton Vorstenbosch dit toneeldingetje doopte. Om welke tijd dat gaat, wordt gevoeglijk in het midden gelaten, want als zij het zelf al niet in de gaten hebben, wat kun je dan als schrijver nog. Niet veel meer kennelijk dan leuk bedoelde clichés produceren over roddel en bedrog van carrièrevrouwen, die in wezen natuurlijk alleen maar naar huiselijk geluk verlangen. Zelfs de praktijk van subsidiemisbruik, normaal toch een kolfje naar Vorstenbosch' valse schrijfhand, krijgt geen 'body'.

Voor de actrices is hier amper eer aan te behalen. Regisseuse Mette Bouhijs probeert er nog wat vitaliteit in te blazen door hen flink door het roodstenige decor met diagonale rotspaden (Catharina Scholten) te laten banjeren, een dispuutslied te laten aanheffen en (vaak onverstaanbaar) door elkaar te laten kwebbelen. Leuk is anders. Zoals Trudy de Jong, van nature een comedienne, hier als een dragonder over het toneel dendert, zo kunnen ook Liz Snoijink, Wivineke van Groningen, Margo Dames en Nina Deuss slechts eendimensionale typetjes neerzetten. Twee weken was de première uitgesteld, omdat ze er niet mee klaar waren. De ziel, mag ik vrezen, was er al uit voor ze begonnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden