Recensie

Toch nog iemand die een film over filmer Godard durft te maken

Parijs 1967, scène uit Le Redoutable. Beeld x

Iemand moest het doen: een overbodige film maken over Jean-Luc Godard, de inmiddels 87-jarige halfgod en beroepsvisionair die in de jaren zestig met de Nouvelle Vague de filmtaal zo ingrijpend vernieuwde dat geen enkele regisseur het heeft aangedurfd een film over hem te maken. 

Le Redoutable
Regie Michel Hazanavicius
Met Louis Garrel, Stacy Martin,
Bérénice Bejo
★★

Naast de stormen die Godards films waren zou elke film over hem een zomerbriesje lijken. Precies wat 'Le Redoutable' is. Een zacht briesje. Het is zonder meer nobel van Michel Hazanavicius dat hij zich opofferde om die film te maken, want de druk is nu van de ketel. Zodat iemand nu kan gaan nadenken over een film die wel recht doet aan Godards erfenis. Bij voorkeur iemand anders. 

Hazanavicius koos voor een vluchtroute. De man achter de arthousehit 'The Artist' en het verfoeilijke 'The Search', waarin zijn echtgenote Bérénice Bejo - tevens actrice - potsierlijk in Tsjetsjenië rondrende om het land van de ondergang te redden, vertelt het verhaal van Godard als het einde van een romance. Dat wil zeggen: twee romances. Enerzijds bekoelt de liefde tussen Godard en muze Anne Wiazemsky, die in de eerste helft van de film zo vaak naakt over meubels gedrapeerd ligt dat de film er zelf maar grappen over begint te maken. Anderzijds bekoelt de liefde tussen Godard en zijn publiek.

Tekst loopt verder onder de trailer

Mei '68

'Le redoutable' speelt zich af rond mei '68, wanneer studenten en arbeiders in massale demonstraties politieke en maatschappelijke hervormingen eisen en Godard wil dezelfde radicale vernieuwing in zijn films. Hij verklaart zich artistiek dood en herboren en wil films maken zonder script, zonder acteurs, zonder bioscoop, zonder literatuur. En zonder publiek, grapt een personage. De film is amusant als Hazanavicius met Godards deconstructieve stijl goochelt - zoals de beroemde jump cuts, komische titelkaarten tussen scènes of een soundtrack die in herhaling valt - en naar scènes uit Godards films refereert, met name 'Le mépris' en 'Vivre sa vie'.

 Kwalijk en simplistisch is de film in de suggestie dat radicale vernieuwing de vijand van het publiek is en dat kunst waar geen publiek voor bestaat waardeloos is. Open deur natuurlijk, maar soms is kunst de tijd zover vooruit dat het publiek pas later komt. Hazanavicius denkt daar kennelijk anders over.

Lees hier meer filmrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden