Column

Tja, een film moet publiek trekken

Beeld Maartje Geels

Geïnspireerd door een van de mooiste boeken die ik ooit las - de biografie 'Marie Antoinette' van Stefan Zweig - keek ik onlangs naar het Britse kostuumdrama 'The King's Gardens, a Little Chaos', uit 2014, sinds kort te zien op Netflix.

Zowel in de biografie van Zweig als in de film komen de beroemde tuinen van Versailles aan de orde. Ik wilde de film graag zien omdat die het verhaal vertelt van André le Nôtre, de hovenier die van Louis XIV de opdracht kreeg om de tuinen van Versailles aan te leggen en dat op magistrale wijze heeft gedaan. In de film staat de verhouding centraal tussen Le Nôtre (gespeeld door Matthias Schoenaerts) en de vrouwelijke hovenier Sabine de Barra (Kate Winslet), door hem gecontracteerd om een van de tuinen aan te leggen.

Nadat ik de film gezien had, begaf ik me op het internet om uit te zoeken in hoeverre de film historisch accuraat is. Al gauw kwam ik erachter dat hij totaal gehakt maakt van de geschiedenis. Ik accepteer dat makers van films zich, voor entertainment doeleinden, enige mate van literaire vrijheid permitteren, misschien wel moeten permitteren. Maar dit?

Uit de duim gezogen

In het echt was Le Nôtre tegen de zeventig toen hij de tuinen van Versailles aanlegde. Maar de filmmakers hebben de knappe, rimpelloze dertiger Matthias Schoenaerts de rol gegeven. Tja, een film moet publiek trekken. Daarom moest er ook een mooie vrouw bij en verzon men de persoon van Sabine de Barra. In het echt heeft zij niet bestaan. Een groot deel van de film is dus uit de duim gezogen. Dieptepunt is de scène waarin de laatste een intiem gesprek heeft met niemand minder dan Louis XIV, die haar om wijze raad vraagt over een vrouw met wie hij wil huwen. En dan heb ik het helemaal niet gehad over het woordgebruik, dat niet zeventiende-eeuws maar hedendaags aandoet, bijvoorbeeld als De Barra over Le Nôtre zegt: "Hij is de meest complete persoon die ik ken."

Wat voor doel had deze film? Niet om de geschiedenis te verbeelden. Eerder om een kaskraker te worden. En dat kan kennelijk alleen als we een feel good interpretatie geven van de geschiedenis, met onze hedendaagse ideeën over romantiek en schoonheid.

Wat een verschil 

Wat een verschil met de biografie Marie Antoinette, waarin Zweig probeert op een zo boeiend mogelijke manier recht te doen aan de historische feiten en daarin met glans slaagt. Ruimschoots. De makers van The King's Gardens doen niet eens een poging om de feiten een beetje te respecteren.

Toegegeven, Marie Antoinette is non-fictie. Film is fictie, en zoals ik net schreef bestaat er een grote literaire vrijheid.

Maar fictie op zijn best is toch in een diepere zin waar. Grote literaire werken leren je meer over de tijd en de omstandigheden die ze beschrijven dan het beste geschiedenisboek. Denk bijvoorbeeld aan Tolstoj's 'Oorlog en Vrede', aan 'Oliver Twist' van Charles Dickens, en aan 'Ali en Nino' van Kurban Said.

The King's Gardens daarentegen is een verhaal over onze tijd, over onszelf, gespeeld door mensen in zeventiende-eeuwse kostuums. Zo sluiten we ons steeds meer op in onze eigen wereldbeeld. Jammer.

Lees hier meer van Naema Tahir 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden