Review

Thom Yorke redt soundtrack Velvet Goldmine

Een muziekfilm als 'Velvet Goldmine' dient twee doelen. Hij geeft voedsel aan de nostalgie van de veertigers en vijftigers van nu die de glitter- en glamperiode begin jaren '70 koesterden en verder geeft hij een nieuwe generatie, die wel Radiohead en Suede maar niet hun voorbeelden kent, de gelegenheid de draad opnieuw op te pikken. Of beide partijen helemaal aan hun trekken komen, weet ik niet. Het gekke is dat de soundtrack van de film van Todd Haynes voor de echte oude liefhebber tekortschiet, terwijl hij als nieuw geheel niet kan overtuigen. Misschien komt het omdat Bowie (aan wiens gelijknamige song de titel VELVET GOLDMINE is ontleend) zelf niet van de partij is en geen toestemming gaf nummers van hem te gebruiken. Ziggy Stardust moest daarom wel veranderden in een van-alles-wat-figuur en dat zie je. Een beetje Bowie, een beetje Iggy, een beetje Reed; maar te weinig eigens om te overtuigen.

Peter Sierksma

In de muziek zie je die ambivalentie ook terug. Er wordt veel geleund op bestaande nummers van T. Rex, Roxy Music, Lou Reed en Steve Harley, maar tegelijkertijd wordt het venijn van oorspronkelijke nummers als 'Moonage daydream', 'Jean Genie' of, gewoon, Gary Glitters 'Rock 'n roll. Part one' sterk gemist. Wat je overhoudt is ondanks alle supermuzikanten zoals Bernard Butler (ex-Suede), Thom Yorke (Radiohead), Thurston Moore (Sonic Youth) en Eno die meedoen en behalve een paar mooie originele klassiekers ('Virginia plain', 'Make me smile') een slap aftreksel van wat 'glam' ooit was. Missers zijn het op Bowie gebaseerde maar meer op een zwak nummer uit op 'Jesus Christ Superstar' lijkende 'Hot one' en het voor een deel van 'Don't pass me by' van de Beatles gebaseerde 'Ballad of Maxwell Demon'. Ook het punknummer 'Personality crisis' van Johnny Thunders past niet omdat het ver na de glamperiode gemaakt werd.

Grote redder van het album is Thom Yorke die enkele oude nummers van Ferry zo overtuigend vertolkt dat ze een nieuw gezicht krijgen. Anders dan bij de quasi-glam-nummers wordt hier de heimwee naar begin '72 het sterkst. Toen verschenen er ook schaatsbladen in de kleuren die nu de binnenkant van het cd-hoesje sieren: lichtblauw, grijs, oranje en rose, die een driedimensionaal effect aan de teksten geven.

'Velvet goldmine' is curieus en leuk, maar niet geweldig en overweldigend zoals de platen van T. Rex, Bowie en Roxy Music dat ooit wel waren. Wie Velvet goldmine koopt, doet dat in afwachting op de nieuwe Radiohead, Pulp en Suede.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden