RECENSIE

Thom Yorke in Carré: als een fluorescerende sidderaal op een diepe, woelige zeebodem

Radiohead voorman Thom Yorke tijdens zijn optreden in een uitverkocht Carré.Beeld Paul Bergen

POP
Thom Yorke
Gezien: Carré, 4 juni
★★★★☆

Meteen vanaf aanvang ramt een basdreun door het statige theater die atomen zou kunnen doen splijten. De voorste rij fans raakt wel heel snel in extase, maar dat mag, want het is dan ook een bijzondere avond.

Thom Yorke, u weet wel, die van Radiohead, staat met zijn solomateriaal in Carré. Yorke is beslist geen pleaser, dus vooraf verwachtte eigenlijk niemand dat hij Radiohead-nummers op de setlist zou zetten. En inderdaad. Wel komt zowat al zijn solomateriaal voorbij. Zijn laatste soloplaat verscheen in 2014, dus de aanleiding voor deze tour? Geen idee. Vermoedelijk gewoon omdat Yorke er zin in had. En dat is te merken.

Het zou ook kunnen dat we hier staan omdat Yorke de Nederlander Tarik Barri ontmoette, die hem overdonderde met diens videokunsten. Daar moesten ze toch eens wat mee. Barri is naast Yorke, knotje, houtachtig dansend, en producer Nigel Godrich de derde man op het podium. Achter het trio staan vijf grote, rechtopstaande schermen, waarop Barri zijn kunsten projecteert. Verschietende watervlekken, openvouwende universums en imploderende hemellichamen - of zoiets. In werkelijkheid is het met geen pen te beschrijven.

Hypnotiserend

Natuurlijk volgende de beelden de muziek: kaler als de beat wordt uitgekleed, flitsend wanneer de chaos toeneemt. Maar Barri's werk is meer dan dat. Het is een vloeiend, hypnotiserend gebeuren dat de zaal mee de muziek in zuigt en het concert echt tot een audiovisuele ervaring maakt.

Die muziek is vooral hard en nietsontziend: donkere bastonen overheersen. Waar bij Radiohead die bibberende, ijzige engelenstem van Yorke vaak de hoofdrol opeist, zit die hier meer verstopt. Maar op de juiste momenten is hij daar, die stem, als een fluorescerende sidderaal op een diepe, woelige zeebodem. Dan raakt Yorke zijn gehoor, zoals hij bij ‘Nose Grows Some’ de aandacht weer opeist, na tijdens ‘Pink Section’ eventjes in wiegende kleermakerszit op de rand van het podium te hebben gezeten.

Met subtiele contrasten houdt het trio de aandacht vast. Kille soundscapes wisselen af met wonderschone bedwelming, statisch geram met een lome groove. Over de helft dreigt het publiek murw te worden gebeukt, ook het trio lijkt dan even zoekende. Maar met de droomnevel van ‘Truth Ray’ komt richting het einde de focus terug.

Na een spetterende toegift ('Default', van Atoms for Peace) volgt, als laatste traktatie, tóch een nummer van Radiohead. Die afgekeurde Bond-soundtrack, 'Spectre': spookachtig mooi. Prachtig hoe de avond ermee in het slot valt.

Lees ook: Puzzelstukjes van Radiohead

Op het album 'A Moon Shaped Pool' van Radiohead zijn de verwijzingen naar de scheiding van Thom Yorke niet te missen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden