Opinie

Therapeutische strijd

Nog één dag en een zwarte man zal uit een psychiatrische noodopvang ontslagen worden. Zijn therapeut echter meent reden te hebben hem nog langer in observatie te houden, wat het hoofd van de afdeling juist bestrijdt. De etnische achtergrond van de man en het immer drukkende beddentekort spelen in beider beoordeling een rol.

Het meningsverschil leidt tot een confrontatie, waarin de arme patiënt -sorry: cliënt- minder als persoon dan als geval figureert. In eerste instantie lijkt het of 'Blauw/Oranje' ('Blue/Orange', 2000) van de Engelse schrijver Joe Penhall het allochtonenbeleid behandelt. Uiteindelijk blijkt het stuk vooral te draaien om een competentiestrijd tussen de ambitieuze therapeut-in-opleiding en zijn op prestige beluste mentor. Ook interessant.

Nog interessanter, en spannender, was het geweest als Penhall de dialoog daarop had toegespitst en er niet allerlei neventhema's doorheen had gebreid. Voor de (overbodige) pauze zit je aan te hikken tegen losse draadjes van racisme, opnamecapaciteit, psychiatrische aandoeningen als schizofrenie en tegen door de tekst gestrooid jargon dat een diepzinnige benadering moet suggereren. Maar hoe geloofwaardig is een diagnose van schizofrenie als die gekoppeld is aan een gefantaseerd verhaal over voormalig dictator Idi Amin als biologische vader?

De losse eindjes worden niet uitgewerkt tot een helder betoog, dat je als toeschouwer uitdaagt je te meten met de onderscheidende standpunten. Het blijft hangen in een wat onbevredigende waartoe-waarheen-kibbelsfeer tot Penhall de rode draad van de machtsstrijd definitief tot thema verheft en wij zien hoe doortrapt de mentor de aio (assistent in opleiding), die diens gezag niet voetstoots accepteert, in een ontslagpositie manipuleert.

Die rol van mentor, de bedaardheid zelve en zelden te verleiden tot stemverheffing, is Bram van der Vlugt op het lijf geschreven. Jammer dat hij zo weinig uitdagend tegenspel krijgt. Pieter van der Sman als aio is zo fanatiek en opgefokt, dat hij elke sympathie verspeelt. Als regisseur had Peter Tuinman hem tot meer rust moeten dwingen om het geschil meer reliëf te geven. Op het rode speelvlak met vloekende oranje kuipjes en uitlopers tussen de publiekstribunes is Dennis Rudge de enige die het zwart-witspel nuance geeft. Door treffend te schakelen tussen uitersten als lawaaierig provocerend gedrag en vermoeide vertwijfeling in de ogen geeft hij een veelzeggend commentaar op het non-therapeutische gekrakeel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden