Review

Theater bij het krieken van de dag

De jonge regisseur Lotte van den Berg is een snel rijzende ster in het jeugdtheater. Met haar afstudeervoorstelling op de Amsterdamse Theaterschool won zij in 2001 de Top Naeffprijs, morgenochtend om zes uur gaat haar fluistervoorstelling 'Het Blauwe uur' in première en zondag geeft zij in het kader van Het Theaterfestival de jaarlijkse Jeugdtheaterlezing.

Lotte van den Berg bekijkt het leven graag door de blik van kinderen. ,,Ik zie de wereld om mij heen niet als een vanzelfsprekend gegeven. Ik ervaar vaak een primaire verwondering en vraag me af waarom de dingen eigenlijk zijn zoals ze zijn. Hierin voel ik mij verwant met een publiek van kinderen.''

Haar voorstelling 'Het Blauwe uur' doorbreekt het ritme van het alledaagse leven door het ongewone tijdstip waarop de voorstelling speelt. Van den Berg: ,,Ik wil kinderen in een sfeer brengen die hen stimuleert om hun vertrouwde omgeving eens met een heel andere blik te bekijken. Het moment waarop de nacht verdwijnt en de dag verschijnt is een soort niemandsland, dat je een wonderlijk gevoel van vervreemding kan geven. Je ziet de lantaarns doven, de zon opkomen en terwijl iedereen slaapt, hoor je hoe de vogels midden in de stad ineens een enorm kabaal maken.''

In dit blauwe uur regisseerde zij haar voorstelling op straat, met slaperige acteurs van Theater Artemis. De eerste try-outs voor schoolkinderen, in een nieuwbouwwijk van Roosendaal, zijn achter de rug. Hoe krijg je iedereen zover om midden in de nacht op te staan voor een theatervoorstelling? ,,De school is heel enthousiast geraakt door ons idee om het ritme van een alledaagse schooldag voor een keer helemaal te ontregelen en de ouders denken: Mijn kind gaat iets bijzonders meemaken!'' De kinderen vinden het al helemaal spannend. ,,We halen ze om half zes bij de school op en wandelen met krukjes in de hand naar een straat, waar ze met een dekentje en een kop thee midden in een verlaten straat gaan zitten.''

Als de straat ontwaakt, verschijnen personages, die je in het blauwe uur tegenkomt, zoals krantenjongens, schoonmakers of een buurvrouw met nachtdienst. Werkmannen willen met een veegkar door het publiek rijden of moeten precies op die plek een lijn verven. ,,Het is een associatieve voorstelling, zonder verhaal, die net als het tijdstip een gevoel van vervreemding geeft. Je vraagt je als publiek steeds af of het echt is of onecht, of je droomt of wakker bent. In die surrealistische, sprookjesachtige sfeer komt ook een verdwaalde fanfare voorbij, op zoek naar een verdwenen majorette-meisje.''

De reacties van de buurtbewoners, die soms midden in de nacht al stoelen in de tuin zetten, zijn niet minder theatraal. ,,Tijdens een repetitie zagen we iemand vanuit een raam foto's maken. We dachten dat het om een fan ging, maar de man maakte foto's voor de politie omdat hij het zaakje niet vertrouwde.''

Tijdens de schooldag die volgt staat alles op zijn kop, de kinderen gaan om zeven uur rekenen, ze lunchen al om tien uur en gaan drie uur eerder naar huis. ,,Als alles anders is, besef je pas dat normaal ook niet zo normaal is,'' besluit de theatermaakster.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden