null Beeld
Beeld

De SerieThe White Lotus

The White Lotus: perfect voor liefhebbers van sluw geschreven satire

Een luxe vijfsterrenresort op Hawaii met gasten die rechtsreeks uit de hel lijken te komen. De zesdelige serie The White Lotus is gedrenkt in vitriool en wordt geserveerd op een bedje van wederzijdse haat en verveling.

De witte lotus is niet alleen een symbool voor schoonheid, succes en rijkdom. In het Chinees heeft het de dubbele betekenis van schoonheid van buiten, maar rot van binnen. Dus: welkom op Hawaï, in het luxe vijfsterrenresort The White Lotus, waar de bediening aan alle wensen tegemoetkomt en waar de gasten dan ook voortdurend alles willen. En waar de hotelmanager regelmatig heel erg lekker gaat op het zakje ketamine dat hij in een koffer vond.

De serie The White Lotus is perfect voor liefhebbers van sluw geschreven satire. Conversaties drijven op venijn en passieve agressie, relaties worden alleen nog bij elkaar gehouden door geld of sociale status en niemand luistert naar wat een ander te zeggen heeft, tenzij ze dat kunnen inzetten voor eigen gewin. Ondertussen wuift en glimlacht het hotelpersoneel zich een dubbele radslag en klinken de zoete klanken van Louis Armstrongs On a Coconut Island op de soundtrack.

“Probeer niet te aanwezig te zijn, als een aanwezigheid”, instrueert hotelmanager ­Armond wuivend een nieuw staflid, als de boot met nieuwe vips bijna arriveert. “Het is een Japans ding: we verdwijnen achter ons masker van prettige, inwisselbare helpers.” Dat blijkt in de zes afleveringen die volgen steeds lastiger vol te houden, tot Armonds gruwel en tot ons genoegen.

Zo hoog boven de rest van ons leeft ze blijkbaar, dat ze duizelig wordt van de ijle lucht

Eerst is er het steeds hoger oplopende conflict met het rijkeluiskind Shane Patton, net getrouwd met Rachel en nu op huwelijksreis. Patton had een andere suite gereserveerd, althans z’n moeder had dat gedaan, en vindt het een principezaak. Hij is gewend om alles te krijgen wat hij wil. Rachel vreest voor het eind van de serie dat ze een grote vergissing heeft begaan door met hem te trouwen.

Dan is er het gezin Mossbacher uit New York met zoon Quinn en dochter Olivia, die haar vriendin Paula heeft meegenomen, plus een tas vol drugs. De verwarde diva ­Tanya McQuoid die ach en wee, voortdurend de masseurs en gezichtsverzorgers van de hotelspa bij zich roept omdat ze “nu echt een massage moet hebben anders sterf ik”. Zo hoog boven de rest van ons leeft ze blijkbaar, dat ze duizelig wordt van de ijle lucht. En zo nog wat figuren.

Maar The White Lotus is meer dan een sardonisch aapjeskijken naar trekpoppen uit de bovenste belastingschijf. Toegegeven, er is het genot van het luisteren naar de pijnlijke conversaties, waar venijn en vitriool op zinsniveau verpakt zijn als kleine taartjes, alsof je in een patisserie van afkeer en ongenoegen bent beland.

Maar de grotere tragiek die de serie laat zien, is dat deze mensen, waar ze ook komen, een spoor van vernieling achterlaten dat ze zelf nooit hoeven op te ruimen. Medelijden krijg je vooral met hotelmanager Armond, die de schade van deze tropische catastrofe moet zien te beperken maar daar volstrekt niet in slaagt.

Het is een vreemde, exclusieve wereld en de serie versterkt dat gevoel met de uitmuntende soundtrack Aloha! van Cristobal Tapia de Veer.

Te zien op Ziggo.

In De Serie wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Lees ook:

Sigourney eist een knappe tegenspeler

In de Franse serie Dix Pour Cent, waarin acteurs een karikatuur van zichzelf spelen, wordt kolderieke klucht afgewisseld met drama.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden