Recensie

‘The Tragedy of Slaughtervaart’: de val in clichés vervat

Jorn Heijdenrijk en Manja Topper als Jan Schram en Aysel Erdubak in ‘The Tragedy of Slaughtervaart’.Beeld Sanne Peper

Theater
The Tragedy of Slaughtervaart
Dood Paard
★★☆☆☆

Slotervaartziekenhuis, en dan gebeurt het nog ook. Net nu de kranten vol staan van het faillissement gaat ‘The Tragedy of Slaughtervaart’ van theatergezelschap Dood Paard in première, in Broedplaats Lely op een steenworp afstand van het ziekenhuis in Amsterdam-West.

Is nu Loek Winter de man die het ziekenhuis failliet liet gaan, in 2013 was dat de Turkse directeur Aysel Erbudak. Achter de schermen bevond zich vastgoedhandelaar Jan Schram, die het ziekenhuis in 2006 voor 25 miljoen euro had gekocht. Over deze episode schreef Rob de Graaf een theatertekst.

Het is een mooi gegeven om met theatrale middelen te onderzoeken hoe Schram en Erbudak hun succes en ondergang hebben beleefd. In deze voorstelling is het duo ook privé een stel. Ze hebben zich verschanst achter een kleurrijk spandoek met daarop ‘We don’t care’.  Als de ambitieuze Lady Macbeth verleidt Erbudak haar rijke minnaar tot de koop van het ziekenhuis. Dat zal Erbudak leiden, ook al heeft ze geen affiniteit met ziekte of zieken.

Jammer genoeg worden we niets wijzer over deze mensen en hun dromen, omdat de acteurs zich beperken tot clichés. Manja Topper zet Erbudak neer als een gewetenloze zakenvrouw zonder enige diepgang. Als Miss Piggy werpt ze haar haar naar achteren en haar neus in de wind. Met haar zwarte leren jas en hoge laarzen laat ze zich op een ziekenhuisbed neervallen. Werken is niet aan haar besteed, dromen over succes des te meer.

Jan Schram, gespeeld door Jorn Heijdenrijk, is een iets interessanter personage. Hij heeft longemfyseem en laat zich behandelen in het ziekenhuis. Ja, hij holt voor Erbudak, maar hij begrijpt als zieke ook dat je niet met een ziekenhuis mag sollen. En dan is daar Dwien (Ellen Goemans), een verpleegster die de oorspronkelijke sociale waarden van het Slotervaartziekenhuis en tuinstad Amsterdam-West belichaamt.

Macbeth

Anderhalf uur lang acteren de personages volgens dit stramien. Dat is door het lekkere spel van Topper en Heijdenrijk in het begin best onderhoudend, maar uiteindelijk te mager. Alleen als Schram bijna sterft en het ziekenhuis ten val komt, is er plotseling een kort moment van twijfel en bezinning. De acteurs gebruiken talloze verwijzingen naar Shakespeare’s Macbeth, zoals gouden kronen en een kilt. Ook Macbeth komt immers ten val door de ambitie van zijn vrouw. Maar terwijl Lady Macbeth nog angst voelt en Macbeth wroeging, sukkelt Schram naar het einde en denkt Erbudak al aan een volgend project. 

Lees ook:

Rond Slotervaart hangt altijd de geur van wanbeleid. Was daar ook sprake van?

Winst maken en uitkeren aan aandeelhouders, dat was ooit het plan van de ondernemers achter de failliete ziekenhuizen. Dat kwam er niet van.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden