recensie

The Rolling Stones: Bezield bluescollege van echte kenners

The Rolling Stones met v.l.n.r.: Ronnie Wood, Keith Richards, Mick Jagger en Charlie Watts. Beeld Evan Agostini
The Rolling Stones met v.l.n.r.: Ronnie Wood, Keith Richards, Mick Jagger en Charlie Watts.Beeld Evan Agostini

Ein-de-lijk had Keith Richards zijn kornuiten zover gekregen weer eens samen de studio in te duiken. Als vingeroefening had hij van tevoren Ron Wood, Mick Jagger en Charlie Watts gevraagd om 'Blue & Lonesome' in te studeren, een oud bluesnummer van Little Walter. Dat beviel.

Joris Belgers

Dat beviel zelfs zó goed, dat The Rolling Stones eenmaal samen in de Londense British Grove Studio's de plannen voor nieuwe nummers direct overboord kieperden. Wel stonden er na drie dagen jammen twaalf bluescovers op plaat.

Dat er geen nieuwe Stones-muziek op het nieuwe Stones-album staat, is het slechte nieuws, voor fans die nog altijd hopen op een opvolger van 'A Bigger Bang' uit 2005. Maar het goede nieuws is dat deze smakelijke verzameling bluesnummers verrassend stevig klinkt.

Verrassend, omdat, nu ja, de heren Stones toch op zekere leeftijd zijn. Maar dat Mick Jagger al 73 is, zou je niet zeggen gezien de energieke wijze waarop hij zijn ziel en zaligheid in die scheutig schurende mondharmonica blaast. Zodra de band aftrapt met het stampende 'Just Your Fool' (van Buddy Johnson) is het raak.

Het daaropvolgende 'Commit A Crime' (Howlin' Wolf) wordt op zijn beurt gedragen door een ouderwets jengelende Richards op gitaar, waarop Jagger schmierend dreigt het bezongen meisje in kwestie te verlaten.

The Rolling Stones

Blue & Lonesome

The Rolling Stones - Blue & Lonesome Beeld ap
The Rolling Stones - Blue & LonesomeBeeld ap

Tijdloze muziek

Ach, wat een heerlijke tijdloze muziek is het toch, die oude blues. Zowel qua thematiek, invulling als akkoordenschema. Dat is precies de reden dat The Rolling Stones dit project een goed idee vonden, aldus Jagger in The New York Times. Ze wilden laten horen dat blues nog altijd de blauwdruk vormt voor de huidige rockmuziek, en voor hun eigen carrière in het bijzonder. Want het begon voor de band een halve eeuw geleden allemaal met een gedeelde voorliefde voor bluesmuziek.

Opvallend is dat ze, los van Buddy Guy, Howlin' Wolf en Willie Dixon, voor onbekender werk kozen, in plaats van de obligate evergreens - afgezien wellicht van 'I Can't Quit You Baby'. Ze eren de bluespioniers rond Chicago, die in het midden van de jaren vijftig de muziek uit de Deep South vertaalden naar dat nieuwe instrument: de elektrische gitaar.

Het verraadt niet alleen de kennersblik van Jagger en co, maar ook een oprechte liefde voor die oude muziek. Het stel nummers is bovendien een goede mix van hard en zacht, rauw en subtiel. Overigens kwam ook Eric Clapton nog even langs in de studio om bij twee nummers de gitaarhalsen te kruisen met Richards.

Het maakt allemaal dat 'Blue & Lonesome' meer is dan zomaar een nostalgisch project, een zoethoudertje voor de fans, of het uitmelken van de merknaam-Stones.

Hoewel het dat natuurlijk óók is. Want laten we eerlijk wezen: achter het veilige akkoordenschema van de blues loop je als band met de statuur van de Stones beduidend minder risico dan wanneer ze zouden riskeren op hun bek te gaan met nieuw materiaal. Maar de spontane kracht en het voelbare speelplezier waarmee 'Blue & Lonesome' is opgenomen maakt dat ruimschoots goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden