Recensie

'The Killing of a Sacred Deer': geraffineerde combinatie van Griekse mythologie en westers realisme

Beeld rv

The Killing of a Sacred Deer
Regie: Yorgos Lanthimos
Met Colin Farrell, Nicole Kidman, Barry Keoghan
★★★★☆

En waarom zou een Griekse tragedie zich niet gewoon in je eigen huiskamer kunnen afspelen? Alsof Yorgos Lanthimos ons daar op een plagerige manier aan wil herinneren, combineert hij een drama van epische omvang en dito emoties met een uiterst formele en realistische stijl die doet denken aan schilders als Edward Hopper of Robert Bechtle. Daarin schuilt, mits je net zo’n verdraaid gevoel voor humor hebt als Lanthimos, tegelijk de komedie van deze tragedie.

Het decor van dit noodlotsdrama, dat volgens Lanthimos tijdens het schrijven min of meer toevallig begon te lijken op het drama van koning Agamemnon en zijn dochter Iphigenia, is het gezin Murphy. Die gelijkenis over de vader die zijn dochter moet offeren omdat hij de heilige hinde van de godin Artemis had gedood is natuurlijk niet toevallig.

Operatietafel

Colin Farrell speelt de rol van hartchirurg Steven Murphy - de film begint met het beeld van een hart op de operatietafel, net verwijderd uit iemands lichaam - en Nicole Kidman is Anna Murphy, de moeder van het gezin, die aan de dinertafel dingen zegt als ‘Ja, we hebben allemaal heerlijk haar’. Operatietafel, dinertafel, het scheelt niet veel, in het denken van Yorgos de Griek.

En gelijk heeft hij. Via de formele stijl van de film haalt Lanthimos niet alleen het eigenaardige, rituele karakter van alledaagse gesprekken naar boven, hij gebruikt ze om een zinderende spanning op te bouwen. Want het drama komt, dat voel je aan alles. Een beetje zoals David Lynch de onderwereld van ‘Blue Velvet’ aankondigde met het filmen van keurige witte hekjes en breed lachende brandweermannen, zo filmt Lanthimos het keurig aangeharkte Amerika voordat het noodlot zich aandient.

Tragedie

Dat verschijnt in de vorm van de zestienjarige Martin, een rol van de jonge Ierse acteur Barry Keoghan die met een onwaarschijnlijke combinatie van griezelig en kwetsbaar een memorabel personage creëert. Pakweg het eerste uur vraag je je af wat de relatie is tussen de jonge Martin en Steven Murphy, zeker wanneer Martin zich een weg naar binnen begint te wurmen in het gezin Murphy en niemand zich daartegen verzet. Ook al lijkt Martin, en hier wordt het iets minder alledaags, over vreemde krachten te beschikken. En daar worden de contouren zichtbaar van de tragedie die zich al eerder heeft afgespeeld, en van de tragedie die nog komen gaat.

Op het eerste gezicht lijkt dit melodrama Lanthimos’ meest traditionele film, na de absurditeiten van ‘Dogtooth’ en ‘Alps’. Maar met de geraffineerde combinatie van oud-Griekse mythologie en nieuw-westers realisme in dit verhaal over schuld, boete, vaders en zonen, overtreft Lanthimos zich opnieuw.

Lees hier meer filmrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden