De SerieThe Eddy

‘The Eddy’ is tegen de klippen op muziek maken in het Parijs van de Parijzenaars

Een Amerikaanse jazzclub­houder vecht in Parijs tegen de ondergang van zijn club om de verloren zielen van de muzikanten die er spelen een thuis te geven.

‘La La Land’ was in 2016 de sprookjesmusical van Damien Chazelle in de zoetste traditie van Hollywood. Met felle kleuren, uitgekiende choreografie en wereldberoemde sterren. Een musical gebaseerd op de liefde voor muziek en het vermogen van zang en dans om je mee te nemen naar een plek ver weg van dagelijkse beslommeringen. De droom waarvoor de droomfabriek werd opgetrokken.

Op diezelfde vervoerende kracht van muziek is Chazelle’s achtdelige serie ‘The Eddy’ gebaseerd – waarvan hij de eerste twee afleveringen zelf regisseerde – maar hier pakt hij het compleet anders aan. Bovendien werkt hij hier als een Amerikaan in Parijs, een stad waarin Chazelle niet thuis is.

Dat pleit allemaal voor ’m want hij durft duidelijk het experiment aan te gaan. Het is dan ook een serie met hele sterke punten. Helaas is het ook een serie met één afgrijselijk overbodige verhaallijn die min of meer de hele serie stuurt.

Jazzmuziek in nachtclub ‘The Eddy’.

Dit is niet het Parijs van toeristen. Dit is het Parijs van Parijzenaars. Eén keer in de hele serie zie je ver weg de Eiffeltoren in een doorkijk van een drukke straat maar meteen rijdt er een bus voor de camera langs. The Eddy is de naam van de jazzclub van Elliott (André Holland) en Farid (Tahar Rahim). Elliott was ooit een beroemde Amerikaanse pianist, maar verhuisde na de dood van zijn zoon naar Parijs en raakt sindsdien ook geen piano meer aan. Hij is de bedachtzame van de twee. Farid is de vrolijke wervelwind die energie de ruimte in slingert waar hij ook maar verschijnt.

Het leven hier is te rauw, te hectisch, onrustig, ontembaar

Meteen in de eerste aflevering gaat het mis. Elliott ontdekt dat Farid om de club van de ondergang te redden een deal heeft gesloten met onderwereldfiguren, die hij niet terug kan betalen. En nu staan ze voor de deur. Tot overmaat van ramp komt Elliots dochter uit New York over, want toen haar moeder, Elliots ex, voor de keuze kwam te staan, koos ze voor haar nieuwe geliefde. Veel pijn en verdriet dus, maar niemand die dat echt toont, en die onderhuidse pijn is een van de dingen die de serie sterk maken.

Ook mooi is hoe de kunst in de vorm van muziek troost probeert te geven, maar daar steeds net niet in slaagt. Het leven hier is te rauw, te hectisch, onrustig, ontembaar om door de muziek ­gegrepen te worden. Toch blijft die het proberen. Daarom ook die onrustige ­cameravoering, zeker in de eerste twee afleveringen. Het is een soort tussentoestand die je ook in Elliotts personage ziet: je wilt schreeuwen naar het scherm dat hij het gesprek met z’n dochter moet aangaan, omdat ze zo duidelijk dat ­gesprek en die twee armen nodig heeft, maar hij doet het niet. Alsof hij in cement staat, vastgenageld aan de aarde.

Op die tussenmomenten van stilstand maar in beweging willen komen is de serie op z’n sterkst. Helaas is er die rommelige verhaallijn met die criminelen die ons steeds wordt opgedrongen en die de emotionele finesse van al die andere scènes naar beneden haalt. Doodzonde, en toch is de serie de moeite waard.

The Eddy staat sinds 8 mei op Netflix.

In De Serie wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden