Kate en Gerry McCann in mei 2012 met een door de computer gegenereerd beeld van Madeleine Beeld EPA

Recensie Madeleine McCann

‘The Disappearance of Madeleine McCann’ is een aanklacht tegen de scoringsdrift van de media

De morele verontwaardiging was groot toen Netflix besloot de familie McCann lastig te vallen met een nieuwe documentaire.

Kate en Gerry McCann hebben honderden, waarschijnlijk zelfs duizenden journalisten van over de hele wereld te woord gestaan om de aandacht te vestigen op de vermissing van hun dochter Madeleine. Het 3-jarige meisje verdween op een meinacht in 2007 in het Portugese badplaatsje Praia da Luz uit haar hotelkamer terwijl haar jongere broertje en zusje doorsliepen. Zij is sindsdien nooit meer gezien. Is ze vermoord? Is ze verkocht? En aan wie dan: een gezin dat een kind wilde? Of nog erger: een pedofielennetwerk dat een meisje uit de hogere Britse middenklasse zocht? Twaalf jaar onderzoek hebben tot op de dag van vandaag eigenlijk niets opgeleverd.

Toch wilden de McCanns niet meewerken aan de achtdelige Netflix-serie ‘The Dis­appearance of Madeleine McCann’ die sinds maart te bekijken is. Deze serie zou ‘het onderzoek niet verder helpen’. En, hoewel de McCanns dat niet zo hebben uitgesproken, vinden veel commentatoren dat morele verontwaardiging erover op zijn plaats is: de serie zou geen enkele nieuwe informatie aan het licht hebben gebracht en Netflix zou er alleen maar op uit zijn om over de rug van dit tragische gezin een scorend staaltje infotainment op de buis te brengen.

Op het verkeerde been

‘The Disappearance of Madeleine McCann’ is niettemin interessant. Misschien brengt die geen nieuws voor de Britse kijker die nog steeds regelmatig voorzien wordt van nieuwtjes over het mediagenieke, zeer katholieke artsenkoppel Kate en Gerry. Maar wie de zaak slechts op afstand volgde, valt van de ene verbazing in de andere over zoveel wreedheid, onmacht, onkunde en onwetendheid als in de zaak-Madeleine McCann. In iedere aflevering wordt de kijker op een ander been gezet: was het die vreemde Brit die zich opwierp als tolk voor de politie? Waren het toch Kate en Gerry die hun dochter vermoordden? Was het die duistere, langharige figuur met grote uitstekende tanden van wie een gruwelijke compositietekening werd gemaakt? Of was het die doodenge insluiper met mondkapje die wel bij meer Britse kinderen in Portugal in bed kroop?

Ik moet bekennen: terwijl ik de serie zat te kijken, brak uit het niets onze oude glazen salontafel in twee stukken. Ik heb sinds een potje geesten oproepen in mijn puberjaren niet meer zo gegriezeld als die avond. Regisseur Chris Smith neemt veel tijd voor zijn verhaal, maar hij vertelt het goed. Madeleine lijkt aan onze zoektocht telkens te ontglippen. Ook al weten we dat het antwoord niet zal komen, we blijven alles en iedereen verdenken en met hetzelfde geloof als Kate en Gerry hopen dat het goed komt.

Portugese politie

Behalve een serie over een tragische vermissingszaak, is ‘The Disappearance of Madeleine MacCann’ ook een aanklacht tegen de bikkelharde scoringsdrift van de media en de wispelturigheid van de publieke opinie. Britten kijken daar sinds de dood van prinses Diana misschien minder van op, maar de mate waarin Kate en Gerry blootgesteld worden aan de pers en het publiek die in drommen op hen afkomen, is op het martelende af.

En er is nog iets wat ik niet wist toen ik onlangs in de Algarve met drie jonge dochters op vakantie was: dat de Portugese politie (in ieder geval in die jaren) slecht georganiseerd was en te trots om hulp uit het buitenland te vragen en daarom grote moeite had met het recherchewerk rondom verdwenen toeristen.

En dat criminelen daar dat ook weten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden