recensie

‘The Crimes of Grindelwald’ biedt flets geknetter uit toverstokjes

Jude Law in ‘Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald'. Beeld AP

Fantastic beasts: the crimes of Grindelwald
Regie: David Yates
Met Eddie Redmayne, Johnny Depp, Katherine Waterston, Dan Fogler
★★☆☆☆

Als je de posts van J.K. Rowling op Twitter een beetje volgt, is het lastig om in ‘Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald’ geen verwijzing naar Trump te zien: een verhaal over een boze witharige man die de massa verleidt en ondertussen een autoritaire staat wil vestigen. Al haastte regisseur David Yates zich te benadrukken dat het eigenlijk gaat om universele en tijdloze thema’s, zoals het belang van tolerantie en diversiteit en een sceptische houding tegenover mensen die beweren overal een oplossing voor te hebben.

Het verhaal begint rond 1920 met de ontsnapping van Gellert Grindelwald, een kwaadaardige tovenaar. Johnny Depp mag in deze rol zijn innerlijke Trump tonen, al heeft Grindelwald duidelijk een betere dictie en meer gevoel voor nuance. Gewone mensen (‘dreuzels’ in de magische wereld van J.K. Rowling) en tovenaars leven al jaren vreedzaam samen. Maar Grindelwald wil een einde aan die vrede. Het is tijd dat de ‘purebloods’ de macht overnemen en over de dreuzels gaan heersen.

Een jonge Albus Dumbledore – de latere hoofdtovenaar uit de avonturen van Harry Potter – vraagt aan magiër Newt Scamander, gespeeld door acteur Eddie Redmayne, de wereld te redden van het kwaad. Zelf kan hij dat niet, om redenen die in de film duidelijk zullen worden.

Het is allemaal te veel en te weinig. Te veel omdat Rowling zo heel erg graag een nieuw, meer volwassen en duisterder universum wil creëren, bevolkt door een hele reeks nieuwe personages. Die hebben elk hun eigen achtergrond en hun verhaallijn moet op de een of andere manier met die van Newt verweven worden. Tussen al die decors en verhaallijnen door komen nog even de fantastische beesten uit de titel langsvliegen.

Het is te weinig omdat dit vervolg op ‘Fantastic Beasts and Where To Find Them’ voelt als een tussendoortje. De spanningsboog is te kwetsbaar om op zichzelf te staan. Als je de visuele bravoure van de film even wegdenkt, blijft er te weinig over. Depps en Redmayne’s hoofdpersonages krijgen nauwelijks diepte, terwijl gek genoeg sommige bijfiguren de aandacht veel beter vasthouden.

En als je dan ruim twee uur keurig deze pre-potteriaanse soap hebt uitgezeten, kom je terecht in een halfbakken eindgevecht met flets geknetter uit toverstokjes en een grote kaboem, waarna eigenlijk nog niks beslist is.

Het eerste deel in deze nieuwe reeks haalde het ook al niet bij de vertelkracht van de Potter-films. Het derde deel zal echt meer vlees op de botten moeten hebben.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. 

Lees ook:

Van Harry Potter geen spoor in Rowlings nieuwe tovenaarsfilm

Fantastic Beasts and Where to Find Them, de eerste van vijf films over Newt Scamander, kreeg nog vier sterren van onze recensent: “De visuele effecten zijn nooit minder dan indrukwekkend.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden