interview

Tekenen wat ze ziet, is saai en dus richt de gelauwerde illustrator Sylvia Weve zich vooral op sfeer

‘Zonder jou’, illustratie van Sylvia Weve Beeld sylvia weve

Haar tekeningen zijn volgens de jury trefzeker, ze ‘getuigen van flair en blinken uit in expressie’. Daarom gaat de prestigieuze Max Velthuijsprijs voor kinderboekillustraties – 60 duizend euro – dit jaar naar Sylvia Weve.

Of ze blij is? De daverende lach die door de telefoon schalt, spreekt boekdelen. “Ik ben ongelooflijk blij en trots”, zegt illustrator Sylvia Weve (64). “Een oeuvreprijs voor mijn illustraties in kinderboeken, dat is toch fantastisch? Nu kan ik rustig sterven, al was ik dat nog niet van plan.”

De Max Velthuijsprijs, de beeldende pendant van de literaire P. C. Hooftprijs, wordt eens in de drie jaar uitgereikt. Nu dus aan Weve, die sinds 1980 illustraties maakt. Ze tekende afbeeldingen voor meer dan 150 (kinder)boeken en ontwierp tientallen boekomslagen. Het leverde haar een lange lijst onderscheidingen op.

Aanvankelijk werkte Weve vooral voor een volwassen publiek. Ze tekende voor de Volkskrant, tijdschriften als Opzij en Playboy en reclamebureaus. Toen de opdrachten afnamen, stapte ze over op illustraties voor kinderen. Die overstap ervaarde ze eerst als een gemis. “Voor volwassenen ben je intellectueel bezig, bijvoorbeeld als je een tekening bedenkt die pro- of anti-Israël is. Dat denkwerk vond ik het leukst. Bij kinderen kun je dat veel minder doen. Daarom ben ik de uitdaging gaan zoeken in de stijl: ik probeer ­allerlei verschillende stijlen uit. Inmiddels heb ik daar zo’n vrijheid mee gecreëerd dat het weer hartstikke leuk is.”

De juryleden zien dat ook. Ze roemen de diversiteit van Weve’s werk. Pentekeningen, geschilderd werk, digitale collages; humoristisch, poëtisch of een tikje surrealistisch – de illustrator kiest steeds de lijnen, vormen en kleuren die het onderwerp en de intuïtie haar ingeven. Terugvallen op één stijl? Weve moet er niet aan denken. “Juist het experiment houdt het spannend, ik leer nog elke dag bij.”

Gouden samenwerking

De kunstenaar tekent recht uit het hart. Neem de bundel ‘Doodgewoon’, met gedichten van Bette Westera over de dood. Eén tekening daaruit, ‘Zonder jou’, toont een chaotisch stadsbeeld, in sepia, vrijwel kleurloos. “Ik maakte die nadat mijn man was overleden. Ik kwam terug uit het ziekenhuis en vond het bizar dat de wereld om me heen, de grote stad met alle drukte, gewoon doorging. Binnen in mij stond alles stil. Die tegenstelling wilde ik in een beeld vangen.”

Illustratie uit ‘Aan de kant, ik ben je oma niet’. Beeld Sylvia Weve

Totaal anders is haar werk uit ‘Aan de kant, ik ben je oma niet!’, even-eens met tekst van Westera. Dit kinderboek gaat over oude mensen en hun verleden. “In het boek zie je eerst een vrouw in een bejaardenhuis die steeds haar kleren wil uittrekken. Op de volgende pagina zie je waar dat vandaan komt: zij was vroeger een naaktdanseres. Hier werkte een fijne pentekening het best, met een beperkt aantal kleuren die elkaar deels overlappen.”

Weve en Westra maakten samen een tiental boeken, waarmee ze een Gouden Griffel en een Gouden Penseel in de wacht sleepten. Vandaag verschijnt hun nieuwste boek: ‘Dit is geen Cobra’.

Het is net breien

Anders dan veel collega’s maakt Weve geen schetsen. Ze begint gewoon ergens, en dan groeit de tekening vanzelf. Het is net als breien, zegt ze. “Ik teken graag een sfeer. En ik associeer, ik verzin er dingen bij. Een letterlijke weergave vind ik saai. Als de hoofdpersoon in het verhaal een groen shirtje draagt, moet ik dat dan overal afbeelden? Alsjeblieft niet!”

Op de lagere school tekende ­Weve al graag experimenteel. Zo maakte ze uitsnedes, waardoor mensen maar half in beeld stonden, en ze schoof met de compositie. Het werd niet gewaardeerd. “Ik had met tekenles altijd een onvoldoende”, herinnert de illustrator zich. “Maar mijn wraak is zoet.”

Lees ook:

Hoe Franca Treur en Olivia Ettema het feuilleton weer een nieuw leven inblazen

Samen stoften schrijfster Franca Treur en illustrator Olivia Ettema de ouderwetse formule van het feuilleton af. Het culmineerde in een roman én in een tentoonstelling. Hun geheim: de kunst van het weglaten. ‘Dat prikkelt de fantasie.’

‘Je bent als illustrator een beetje een acteur’

Thé Tjong-Khing (1933) is de bekendste en meest gewaardeerde Nederlandse illustrator van kinderboeken. Zijn succes belemmert het plezier in tekenen allerminst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden