Review

Techno-foob Anjali creëert haar eigen scene

Bij het maken van haar nieuwe album 'The world of a lady' hield de Britse muzikante Anjali alle touwtjes in eigen hand. Ze schreef de muziek en teksten, zong, en tekende ook nog eens voor mix en productie. De reden? Slechte ervaringen met mannelijke technici en producers. ,,Het liep steevast uit op ruzie!''

'The world of a lady' is geen liefde op het eerste gehoor. De tweede cd van de muzikante van Indiase komaf opent met enkele matig geslaagde jaren zestig-nummers en komt daardoor wat stroef op gang. Maar dan slaat Anjali opeens haar vleugels uit en neemt ze de luisteraar mee op een wonderlijke reis langs aanstekelijke sixtiespop, opzwepende dance en subtiele Indiase muziek.

Ondanks deze eclectische en eigenzinnige sound hebben de twee solo-cd's die Anjali tot dusver op haar naam heeft staan vooral lof geoogst. Terecht, vindt Anjali. ,,Als er al een negatieve recensie is, denk ik: wat een dommerd! Mijn muziek is niet mainstream, maar wel erg poppy. Het is muziek die mensen leuk vinden zodra ze het horen.''

Gebruikte Anjali op haar debuutalbum vooral samples, 'The world of a lady' is grotendeels ingespeeld door muzikanten. ,,De reden is eenvoudig: ik had ditmaal een ruimer budget. Als ik geld krijg, besteed ik het niet aan drugs, maar denk ik: 'Fantastisch! Nu kan ik een vijfmansorkest betalen'.''

Ze gebruikte niet alleen samples om geld uit te sparen. ,,Ik houd erg van de muziek uit de jaren vijf en zestig. Ze hadden toen zoveel magische klanken, het was een erg innovatieve tijd. De hedendaagse muziek is soms wat droog naar mijn smaak. Helaas is de muziek uit die tijd bijna niet na te maken en moest ik wel met samples werken.''

Hoewel ze op haar nieuwe album meer instrumenten gebruikt, schrijft Anjali nog steeds niet op traditionele wijze. ,,Ik kan geen noten lezen. Soms heb ik alleen de blazers in mijn hoofd en ga ik daarmee aan de slag. Met andere nummers, zoals 'Rainy day', had ik het hele nummer al. Het is dan altijd een beetje beangstigend om het nummer uit je hoofd te halen en het tot leven te brengen in de echte wereld.''

Voor die vertaalslag heeft Anjali de hulp van andere muzikanten nodig. Zo schreef ze voor het nieuwe album verschillende nummers met dj en producer Spykid. 'Rainy day' heb ik voor Spykid gezongen en hij heeft het vervolgens uitgeschreven en gearrangeerd. Ik was wel terughoudend om met een man te werken. Het is niet eenvoudig om als vrouw te werken in een mannenwereldje.''

,,Ik heb in het verleden diverse malen met mannelijke producers en technici gewerkt. Dat liep echter steevast uit op slaande ruzie. Ik gaf duizenden ponden uit, was uiteindelijk niet gelukkig met het resultaat en gooide de songs in de prullenbak.''

Anjali, die al sinds haar twaalfde liedjes schrijft, was echter vastbesloten haar eigen songs op te nemen. ,,Dat was niet eenvoudig, omdat ik een echte techno-foob was. Maar ik wist dat als ik niet zou leren met de techniek om te gaan, ik nooit mijn eigen muziek zou kunnen produceren. Dus tot de techniek zover is dat ik elektroden op mijn hersenen kan aansluiten om de muziek uit m'n hoofd te halen, moet ik zelf leren produceren. Nee, een whizzkid ben ik nog steeds niet. Ik struikel in de studio nog steeds over snoeren en vraag me af waar die stekker toch in moet.''

Inmiddels is ze echter wel in staat in de studio een behoorlijk complexe sound neer te zetten. Een sound, waarin haar Indiase roots een belangrijke rol spelen. ,,Als kind wilde ik niets liever dan Engels zijn: blond haar, een perzikhuidje, en niet opvallen. Maar de jaren zestig waren een slechte tijd voor de Indiase gemeenschap in Engeland. Op school werd ik gediscrimineerd. Door zowel blanken als zwarten. Ook de mensen uit het Caraïbisch gebied hadden niet van dat vreemd ruikende voedsel of zulke vreemde religieuze praktijken. Zij discrimineerden lustig mee.''

,,Mijn vader, die buschauffeur was, kreeg het zwaar te verduren en eindigde zelfs een keer in het ziekenhuis. Dat zal ik nooit vergeten. Gelukkig kom ik uit een familie met sterke spirituele waarden, zodat ik nu heel trots ben op mijn achtergrond. Ik voel me meer Indiaas dan Engels.''

,,De ironie wil echter dat, met de opkomst van new age, mensen juist heel geïnteresseerd zijn geraakt in de Indiase manier van leven. Ooit lachten ze ons uit, maar nu zijn ze dol op onze traditionele geneeskunde, muziek, keuken en religie. En ik denk dat het geen modegril is. India is nu zo vervlochten met de Engelse manier van leven. Hetzelfde geldt voor onze muziek. Die is niet meer weg te denken. Rond 1998 was er opeens een Asian Underground-scene. Met Aziatische muziek en dj's. Anno 2003 kan je niet meer van een scene spreken, want de Aziatische muziek is in Engeland mainstream geworden. Dat was onvermijdelijk, omdat de Bollywood-films en muziek uit die films in Engeland razend populair zijn geworden.''

,,Zelf voel ik me niet een deel van een Aziatische scene.'' Schaterend: ,,Als er al een scene is, wil ik er niet bijhoren! Ik wil mijn eigen scene maken.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden