Review

Te veel simpele suggesties

Over mooie, rijke mensen die ten onder gaan aan drank en drugs en ongelukkige liefdes zijn al een boel films gemaakt. Met name waar gebeurde geschiedenissen oefenen aantrekkingskracht uit op Amerikaanse filmers. Niet zelden komt het verhaal met een stevige moraal.

Vorige week hadden we nog ’Savage Grace’, het portret van de Amerikaanse familie Baekeland. Grootvader was uitvinder geweest van de kunststof bakeliet. Het had de erfgenamen niet alleen fortuin gebracht, maar blijkbaar ook veel decadente ellende. Het Baekeland-portret eindigde in 1972, met de tragische dood van moeder Baekeland, doodgestoken in haar keuken door haar zoon. In ’Factory Girl’ volgen we een andere erfgename, Edie Sedgwick, in de jaren zestig een van de bloedmooie ’party girls’ in Andy Warhols New Yorkse studio ’The Factory’. Edie’s geschiedenis eindigt ook begin jaren zeventig, als ze aan een overdosis drugs overlijdt, 28 jaar oud.

Een van Edie’s voorvaderen heeft de roltrap uitgevonden, zo wordt ergens halverwege tussen neus en lippen door opgemerkt. Met een gigantisch familiekapitaal als ’back up’ vertrekt de 21-jarige kunstacademiestudente midden jaren zestig naar New York. Ze weet precies wie Andy Warhol is. ’Hij verandert de manier waarop mensen naar de wereld kijken’, zegt Edie, die in de film in ieder geval niet wordt gehinderd door een vooruitziende blik.

Warhol is meteen gefascineerd door haar fortuin en haar schoonheid en ’adopteert’ haar als een van zijn ’superstars’ voor de korte experimentele films die hij tweede helft jaren zestig maakt, waaronder het spreekwoordelijke ’Poor Little Rich Girl’. De 26-jarige Amerikaanse actrice Sienna Miller speelt haar met goed bestudeerde overgave.

Focus van de film is de tragedie die zich daarna in rap tempo afspeelt rond Edie, getekend door drank en drugs en een blind vertrouwen in twee mannen die in de film min of meer verantwoordelijk worden gesteld voor haar dood: Andy Warhol en Bob Dylan. De eerste wordt met naam en toenaam genoemd, en met ijle arrogantie en bekende zilverkleurige pruik gespeeld door Guy Pearce. Naar de tweede, Bob Dylan, wordt alleen verwezen met een hartstochtelijke romance die Edie midden jaren zestig met een beroemde ’folk singer’ zou hebben gehad. Hij wordt gespeeld door Dylan-lookalike Hayden Christensen. Zowel door Dylan als door Lou Reed, een andere figurant, is bezwaar gemaakt tegen de film die inderdaad van te veel simpele suggesties aan elkaar lijkt te hangen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden